Wycieczka na Rysy od Słowacji

Poziom trudności: trudno
Czas przejścia: 10 h 10 min

 

Rysy, najwyższy szczyt Polski, to marzenie wielu turystów. Można je zdobyć od strony polskiej, ale możliwe jest także rozpoczęcie podejścia na Słowacji – drugi wariant jest nieco łatwiejszy, jednak także wymaga dobrej kondycji.

Wariant 1: ze stacji Popradské pleso

STACJA POPRADSKE PLESO
Wysokość: 1245 m

Stacja Popradské pleso (Stanica Popradské pleso) to jeden z przystanków kolejki elektrycznej w Tatrach Wysokich na linii Stary Smokowiec − Szczyrbskie Jezioro, której tory biegną równolegle do Drogi Wolności. Popradské pleso to przystanek na żądanie, który znajduje się 15 km od stacji początkowej w Starym Smokowcu. Niebieski szlak prowadzi stąd nad Popradzki Staw, skąd można udać się dalej w górę Doliny Mięguszowieckiej do rozwidlenia ze szlakiem czerwonym na Rysy.

Dalsza podróż --> do schroniska nad Popradzkim Stawem (1 h 25 min)

Niebieski szlak prowadzi asfaltową drogą o łagodnym nachyleniu.

 

Wariant 2: ze Szczyrbskiego Jeziora

SZCZYRBSKIE JEZIORO
Wysokość: 1315-1385 m 

Štrbské Pleso to miejscowość położona u samych stóp Tatr Wysokich na Słowacji, znajduje się na południowym brzegu jeziora noszącego taką samą nazwę. Szczyrbskie Jezioro, bo tak brzmi w języku polskim nazwa tej słowackiej miejscowości, to ważny ośrodek turystyczny. Potwierdza to fakt, że większość miejscowych zabudowań stanowią domy wypoczynkowe i hotele. O każdej porze roku łatwo odnaleźć tu coś dla siebie. Trzeba również wspomnieć, że z tego miejsca roztacza się niesamowity widok na Tatry Niżne oraz Dolinę Liptowska i Popradzką. Nic dziwnego że do Szczyrbskiego Jeziora o każdej porze roku przyjeżdżają tłumy turystów.

Historia

Dzieje Szczyrbskiego Jeziora rozpoczęły się w 1872 roku, kiedy to w miejscu dzisiejszej osady, powstała leśniczówka. Już trzy lata później wybudowano tu pierwsze schronisko turystyczne, co miało wpływ na szybki rozwój miejscowości. Wkrótce otrzymała ona status uzdrowiska. Szczyrbskie Jezioro szczyci się również długą tradycją narciarską. Pierwsze kursy odbywały się tu już na przełomie XIX i XX wieku. Znajdują się tu duża skocznia narciarska – K120 oraz normalna K90, na których w 1970 roku rozgrywano Mistrzostwa Świata w Skokach Narciarskich.

Po II wojnie światowej funkcjonujące w słowackiej miejscowości hotele przemianowano na sanatoria. Dodatkowo, w związku z przygotowaniami do narciarskich mistrzostw świata w 1970 roku, postawiono nowe budynki, mające zabezpieczyć zaplecze noclegowe tego wydarzenia. Niezmiennie rozbudowywano również system komunikacji, czego przykładem jest słynna kolej zębata „Elektriczka”. W karty historii miejscowości Szczyrbskie Jezioro w szczególny sposób wpisał się mieszkaniec Gustáv Nedobrý, jeden z założycieli znanego klubu wspinaczkowego „IAMES”, organizator słowackiej turystyki, górskich przewodników i ratowników.

Turystyka

Niewątpliwie największym walorem przyrodniczym miejscowości jest jezioro Szczyrbskie pleso – drugie co do wielkości w słowackich Tatrach Wysokich. Jezioro to ma 19,8 ha powierzchni, 640 m długości, 600 m szerokości, zaś jego maksymalna głębokość wynosi ok. 20 m. Znajduje się na wysokości 1346 m n.p.m. u stóp Skrajnego Soliska (2093 m n.p.m.). Dookoła tego tatrzańskiego jeziora wije się ścieżka rekreacyjna, przy której usytuowane są drewniane sprzęty do ćwiczeń. Istnieje również możliwość wypożyczalnia łódek przy południowym brzegu stawu.

Rejon miejscowości wiele zyskuje również zimą. Jest szczególnie atrakcyjny dla osób uprawiających sporty zimowe (PARK SNOW Štrbské Pleso). Latem osada stanowi doskonały punkt wypadowy w Tatry Słowackie. Prowadzi stąd wiele ciekawych szlaków dla osób o różnym poziomie zaawansowania (m. in. żółty na Bystrą Ławkę, niebieski do Schroniska na Solisku czy czerwono znakowana Magistrala Tatrzańska).

Dojazd

Miejscowość jest oddalona o 74,2 km od Zakopanego, dojazd samochodem zajmie stąd ok. 1,30 godz. Żeby dojechać do Szczyrbskiego Jeziora należy kierować się na trasę 537, za miejscowością Belanské Kúpele trzeba ostro skręcić w prawo, nie wjeżdżać na trasę 67. Potem należy kierować się na miejscowości Stary Smokowiec i Tatrzańską Łomnicę, trzymając się trasy 537 aż do celu. Alternatywną metoda dojazdu jest wybór autobusu i elektriczki.

 

Dalsza podróż --> do schroniska nad Popradzkim Stawem (1 h 45 min)

Początkowo prowadzą nas żółte i czerwone znaki, które rozdzielają się obok dawnego hotelu Helios. Podążamy czerwonym szlakiem przez las. Na wysokości 1500 m grzbiet przechodzi w obszerny taras, który przecinamy i docieramy do rozdroża na Drygancie. Czerwony szlak wiedzie przez stoki porośnięte lasem urwiskowym: limbami, świerkami i modrzewiami. Przechodzimy przez most na Mięguszowieckim Potoku, za którym ścieżka wznosi się łagodnie i dalej łączy z drogą bitą. 
Od rozdroża na Drygancie możemy pójść także znakami zielonymi.

 

SCHRONISKO NAD POPRADZKIM STAWEM
Wysokość: 1494 m

Popradská chata (w jęz. polskim schronisko nad Popradzkim Stawem, Schronisko Popradzkie), znajduje się nad brzegiem Popradzkiego Stawu (Popradské pleso), w malowniczej Dolinie Mięguszowieckiej w słowackiej części Tatr Wysokich. Stanowi istotny węzeł komunikacyjny. Krzyżują się tu szlaki: ze Szczyrbskiego Jeziora, Magistrala Tatrzańska i szlak na Rysy.

Historia

Pierwszy budynek stanął nad brzegiem Popradzkiego Stawu w 1879 roku. Schronisko wzniesione przez Węgierskie Towarzystwo Karpackie nosiło nazwę Majláthova chata, na cześć pomysłodawcy budowy, działacza turystycznego Béli Majlátha. W ciągu pierwszego roku funkcjonowania schronisko spłonęło. Kolejne wybudowane w tym miejscu budynki, nieoficjalnie nazywano ta samą nazwą. Pierwszy z nich wzniesiono w 1881 roku. Kamienny budynek podzielił los poprzednika w 1890 roku. Trzecie już z kolei schronisko stanęło nad Popradzkim Stawem w latach 1892–1897, wzniesione przez ówczesnego właściciela ziemi – Ferencza Máriássego.

W 1897 roku obszar, na którym stało schronisko przeszedł w ręce Christiana Hohenlohe. Budynek zburzono, a na jego miejscu postawiono nowy, drewniany, który przetrwał do 1964 roku – ostatecznie strawiony przez pożar.

Obok pogorzeliska, na początku lat 60. ubiegłego wieku, powstało dzisiejsze schronisko. Początkowo dysponowało ono 110 miejscami noclegowymi. Od 1996 roku schronisko znajduje się w prywatnych rękach i prezentuje raczej charakter hotelu górskiego.
 

Noclegi

Całkowita liczna miejsc noclegowych wynosi 165. W ofercie są pokoje o pięciu różnych standardach, od turystycznych – bez wyposażenia, przeznaczonych dla 6-8 osób, przez wyposażone w łazienkę i TV dla 2-4 osób, po 2- i 4- osobowe apartamenty. W zależności od rodzaju pokoju za jedną noc zapłacimy tu 17 €, 23 €, 28 €, 30 € lub 40 € od osoby. Dodatkowe łóżko w pokoju to koszt 30% niższy. Nocleg dla dzieci do 3 roku życia, bez osobnego łóżka, jest darmowy, dla starszych - do 12 roku życia schronisko oferuje 50% zniżkę. Na niższą cenę mogą również liczyć grupy powyżej 15 osób, koszt noclegu jest dla nich obniżony o 10%.

Schronisko posiada restaurację. Koszt śniadania to 5 €, niepełne wyżywienie dla dorosłych 15 €, dla dzieci 6 €, natomiast pełne wyżywienie 20 €, a w przypadku dzieci 8 €. Rezerwacji można dokonać przez formularz internetowy pod linkiem: http://www.popradskepleso.com/rezervacia
Przy hotelu znajduje się parking płatny 10 € za noc.

Chata oferuje wiele atrakcji takich jak ścianka wspinaczkowa, pokój słowacki, bar leśny, saunę fińską, beczkę saunową Wellness i pokój dzienny. W schronisku przygotowano wiele udogodnień dla gości z dziećmi. Młodszym turystom nie zabraknie tu różnorodnej rozrywki. Dostępny jest kącik dla dzieci, plac zabaw, a zimą istnieje możliwość wypożyczenia sanek. W schronisku prowadzona jest sprzedaż i wypożyczalnia sprzętu alpinistycznego, sprzedaż bielizny termoaktywnej, gadżetów i upominków. W chacie znajduje się też bufet z drobnymi przekąskami, kantor, przechowalnia nart, taras, stół bilardowy i pingpongowy. Istnieje możliwość organizacji pracowniczych eventów oraz innych imprez towarzyskich. Schronisko oferuje także wycieczki skialpinistyczne prowadzone przez przewodników górskich.

Dojście do schroniska i dostępne szlaki

Do Popradzkiej Chaty można dostać się szlakiem niebieskim spod stacji elektriczki Popradské Pleso (około 1 h) lub czerwonym ( około 1 h 15 min) z miejscowości Štrbské Pleso. Celami dalszej podróży mogą być np. Rysy, Przełęcz pod Osterwą, Koprowy Wierch lub Symboliczny Cmentarz położony nieopodal Popradzkiego Stawu.

 

Dalsza podróż --> do schroniska pod Rysami (3 h 05 min)

Spod schroniska wyruszamy niebieskim szlakiem i podążamy do rozdroża, na którym zmieniamy znaki na czerwone. Powyżej rozwidlenia szlaki są zamknięte w okresie 1 listopda - 14 czerwca. Skręcamy w prawo i mijamy Hińczową Wantę, a po 300 m przekraczamy Żabi Potok. Ścieżka wiedzie nas dalej zakosami wśród kosówki na skalisty próg Żabiej Doliny Mięguszowieckiej, możemy podziwiać widoki na Grań Baszt oraz położone na dnie doliny Żabie Stawy Mięguszowieckie. Szlak prowadzi po rumowiskach w kierunku południowej ściany Żabiego Konia, później pnie się zakosami na lewo od okresowej siklawy. Kolejne miniprogi ubezpieczone są łancuchami i klamrami, ale skalne przeszkody nie sprawiają większych problemów. Dalej prowadzą metalowe „stupaczki", czyli schodki. Powyżej progu skalnego ścieżka prowadzi dnem Kotlinki pod Wagą.

 

SCHRONISKO POD RYSAMI
Wysokość: 2250 m

Chata pod Rysmi (w jęz. polskim schronisko pod Rysami, schronisko pod Wagą) jest najwyżej położonym schroniskiem w Tatrach. Znajduje się w górnej części Doliny Żabiej Mięguszowieckiej, w słowackich Tatrach Wysokich. Dodatkową atrakcją schroniska jest znajdująca się kilkadziesiąt metrów od budynku usytuowana nad przepaścią kolorowa sławojka. Jedna ze ścian toalety jest przeszklona i stanowi niesamowity punkt widokowy.

Historia

W miejscu, gdzie obecnie znajduje się schronisko, w latach 1919 i 1926–1929 planowano postawić duży hotel. Poprzestanie na minimalistycznej formie jest zasługą miłośników Tatr, protestujących przeciwko takiemu pomysłowi. Do budowy przystąpiono w 1930 roku, chata powstała dzięki entuzjastycznemu zaangażowaniu wielu instytucji. Budynek otwarto 16 lipca 1933 r. Rolę pierwszego chatara pełnił Alojz Krupitzer (taternik, narciarz, przewodnik górski). Nieco później dzierżawcą został Otakar Štáfl, twórca symbolicznego Cmentarza Ofiar Tatr. Od 1978 roku chatarem schroniska jest niegdysiejszy nosicz – Viktor Beránek.

Do gruntownego remontu chaty doprowadzono w 1978 roku. Do budynku dobudowano piętro. Kolejne działania wiązały się z odbudową zniszczeń poczynionych przez licznie schodzące tu lawiny (ostatnio w 1999 i 2001 roku). Wielokrotnie rozważano przeniesienie schroniska w teren bardziej bezpieczny, poprzestano jednak na wzmocnieniu konstrukcji. Ostatni remont ukończono w 2012 r.


Noclegi

Schronisko jest otwarte tylko w sezonie letnim (16.06 – 31.10) Dysponuje 14 łóżkami w sypialni na poddaszu, w razie potrzeby istnieje możliwość noclegu na podłodze. Od niedzieli do czwartku za jedną noc zapłacimy tu 16 €, natomiast w weekendy i święta 24 €. W pobliżu budynku trudno o zasięg telefonii komórkowej, chatar preferuje więc SMS-y z pytaniami o nocleg. Aby dokonać rezerwacji, należy wysłać sms-a, w treści wpisując termin, liczbę osób oraz imię i nazwisko. Wymagana jest przedpłata w wysokości połowy ceny, której wniesienie również należy zasygnalizować sms-em. Nie podlega ona zwrotowi. Na parterze budynku znajduje się bufet i jadalnia. Koszt śniadania (w formie szwedzkiego stołu) wynosi 5 €, natomiast kolacji 8 €. W schronisku panuje przyjemny klimat, który jest zasługą ludzi nim się opiekujących. Prowadzenie chaty jest dla nich formą filozofii życia, stąd doświadczyć tu można iście wysokogórskiej atmosfery.

Schronisko zaopatrywane jest przez tatrzańskich nosiczy. Każdy, kto chciałby odnaleźć się w tej roli, może wnieść do chaty ładunek o wadze 5 kg, 10 kg lub w niektórych przypadkach 30 kg – do pobrania w specjalnej budce znajdującej się na początku szlaku, przy Popradzkim Stawie. Często chętnych jest tak wielu, że ładunku po prostu nie starcza dla wszystkich. Nagrodą za trud jest herbata z sokiem malinowym, którą turysta-nosicz otrzymuje u celu swojej drogi.

Dojście do schroniska i dostępne szlaki

Do schroniska można dotrzeć znakowaną czerwono Magistralą Tatrzańską, ze Szczyrbskiego Jeziora obok Popradzkiego Stawu (schronisko), dalej niebieskim szlakiem do rozgałęzienia i następnie szlakiem czerwonym (ok. 3 h 30 min). Od polskiej strony, z Morskiego Oka przez szczyt Rysów (ok. 3 h 50 min). Schronisko jest dobrą bazą wypadową dla tych, którzy planują wspinaczkę w Dolinie Białej Wody (Ciężka Dolina, Galeria Gankowa, Rysy, a także w górnych partiach Doliny Mięguszowieckiej i Doliny Złomisk.

 

Dalsza podróż --> na Rysy (55 min)

Czerwony szlak pnie się w górę lewą stroną dolinki, zakosami prowadzi na przełęcz Wagę. Z przełęczy rozpościera się widok na Dolinę Ciężką oraz Ganek, Gerlach, Lodowy Szczyt i Łomnicę. Podążamy w górę kamienistym zboczem, które staje się coraz bardziej strome, następnie przekraczamy skaliste żebro i otwierają się przed nami widoki na polską stronę Tatr. Ostatni fragment szlaku jest stromy i skalisty, ale pozbawiony technicznych trudności.

 

RYSY
Wysokość: 2503 m

Rysy to trójwierzchołkowy szczyt w Tatrach Wysokich, a jego nazwę kojarzą nawet uczniowie szkoły podstawowej. Trudno bowiem nie znać najwyższego szczytu Polski. Mało kto jednak wie, że ta potężna, królująca nad Doliną Rybiego Potoku, góra – wznosi się na wysokość nie 2499 m, a 2503. Tak naprawdę bowiem Rysy posiadają trzy wierzchołki. Najwyższy z nich znajduje się jednak całkowicie po stronie słowackiej, zaś ten o wysokości 2499 m leży na głównej grani Tatr, przez którą przebiega granica państwowa. Z tego względu właściwszym określeniem wydaje się być stwierdzenie „najwyższy punkt w Polsce”.

Rysy cieszą się ogromną popularnością. 2499 m to tylko jedna z przyczyn tego stanu rzeczy. Inną jest panorama, która się stąd rozciąga. Trudno porównywać jej piękno do pozostałych miejsc w Tatrach, jednakże z całą pewnością można stwierdzić, że jest ona najrozleglejsza. Obejmuje ponad 100 szczytów, którymi stojący na Rysach człowiek otoczony jest z czterech stron. Przy dobrej widoczności dostrzec można nawet Kraków. Duża popularność tego miejsca jest przyczyną kolejek i zatorów na szczycie. Niestety Rysy kuszą również wielu „niedzielnych” turystów, zupełnie nieprzygotowanych na górskie wyprawy i niezdających sobie sprawy z trudności podejścia od strony polskiej i rozlicznych niebezpieczeństw czyhających na szlaku. Z tej przyczyny rejon Rysów znany jest z dużej ilości wypadków – w tym także niestety śmiertelnych. Należy zatem dokładnie rozważyć atak szczytowy pod kątem swoich możliwości i panujących warunków.

Nazwa Rysów nie pochodzi od rysy widocznej od strony Morskie Oka. Dawniej Rysami nazywano Grań Żabiego i to tam znajdują się te charakterystyczne formacje. Na szczycie, ze względu na jego symboliczny charakter, wielokrotnie montowano pamiątkowe tablice i symbole religijne. Była tutaj nawet tabliczka upamiętniająca pobyt Włodzimierza Lenina. W czasach PRL-u turyści systematycznie dewastowali tę tablicę, aż wreszcie ukryto ją w Chacie pod Rysami. Przed wejściem Polski i Słowacji do Strefy Schengen istniało tu jedyne w Tatrach Wysokich turystyczne przejście graniczne pomiędzy tymi krajami. Aktualnie można zupełnie swobodnie przekraczać granicę, choćby tylko po to, ażeby przedostać się z polskiego wierzchołka na słowacki – i na odwrót. Można również kontynuować podróż za znakami czerwonymi, niezależnie od tego, od której strony się przyszło. Idąc na północ, dotrzemy do Czarnego Stawu pod Rysami i dalej do Morskiego Oka. Udając się zaś na południe, przez przełęcz Waga i obok – wspomnianej Chaty pod Rysami – dotrzemy do schroniska nad Popradzkim Stawem. Ten drugi wariant jest łatwiejszy, jednakże – ze względu na słowackie obostrzenia – dostępny tylko w okresie od 15 czerwca do 30 października.

Dalsza podróż --> powrót tą samą trasą (2 h 55 min)

Zapytaj o możliwość zorganizowania wycieczki