Wycieczka na Kasprowy Wierch ze Słowacji

Czas przejścia: 9 h (jeśli powrót tą samą drogą, 12 h 10 min)
Poziom trudności: łatwo

 

Kasprowy Wierch to popularny cel wśród polskich turystów, głównie ze względu na kursującą na szczyt kolejkę. Także na zielonym szlaku z Kuźnic można spotkac sporo osób. Jeśli jednak ktoś chciałby wejść na Kasprowy mniej popularną trasą, może się tam wybrać od strony słowackiej przez Doliną Cichą, gdzie nie spotka tłumów turystów.

PODBAŃSKA
Wysokość: 940 m

Podbanské (w języku polskim Podbańska) to bardzo mała osada, którą na stałe zamieszkuje około 60 osób. Podbańska leży tuż przy Tatrzańskiej Drodze Młodości, na granicy Tatr Wysokich i Tatr Zachodnich, u południowego podnóża Tatr na Słowacji. Ulokowana jest przy wylocie Doliny Cichej Liptowskiej. Co ciekawe, miejscowość przedzielona jest na dwie części przez rzekę Białą Liptowską. Wschodnia nazywana jest Starą Podbańską, a zachodnia Nową Podbańską.

Historia

Historia osady sięga dalekich czasów, kiedy pod szczytem Krywania funkcjonowało wiele kopalni (bani). W 1871 roku na obszarze dzisiejszej osady wybudowano pierwszą leśniczówkę, stąd data ta funkcjonuje powszechnie jako termin powstania miejscowości. W bliskim czasie obok leśniczówki dobudowano tartak i przetwórnię kory świerkowej. W 1968 roku powstał tu wyciąg narciarski, a rok później także słynny hotel „Krywań”. W 1982 roku do infrastruktury noclegowej miejscowości dołączył hotel Permon.

Turystyka

Podbańska, choć tak niewielka, stanowi jednak całkiem atrakcyjne miejsce pod względem turystycznym. Przy hotelu Krivaň, na południowym stoku Hliny, funkcjonuje wyciąg narciarski (576 m długości, różnica wysokości 98 m). Przez miejscowość przebiega również Magistrala Tatrzańska. Latem osada stanowi doskonałą bazę wypadową na wyjście na pobliskie szlaki. Zimą świetne warunki i trasy narciarskie dla osób stawiających pierwsze kroki na nartach przyciągają do Podbańskiej początkujących miłośników białego szaleństwa.

Do najpopularniejszych tras, które można obrać, uznając miejscowość jako punkt wypadowy, należą: przejście Doliną Koprową przez Ciemne Smreczyny na Koprowy Szczyt, znaki zielone, 7 godz.; Doliną Cichą na Zawory i Gładką Przełęcz, znaki żółte, potem czerwone, 5,5 godz.; Doliną Cichą na Suchą Przełęcz pod Kasprowym Wierchem, znaki żółte, 5,5 godz.; Doliną Cichą na Tomanową Przełęcz, znaki żółte, potem czerwone, 4,5 godz.; Doliną Kamienistą na Pyszniańską Przełęcz i Bystrą, znaki niebieskie, potem czerwone, 4,5 godz.

Dojazd

Dojazd z Zakopanego do miejscowości zajmuje ok. 1 godz. 30 min. Należy kierować się na DK47, następnie, objeżdżając Tatry Bielskie, na Trasę 67, późnej trasę 537 i kontynuować podróż tą drogą aż do celu.


Dalsza podróż --> do Doliny Cichej (30 min)

Z Podbańskiej prowadzą nas żółte znaki. Początkowo idziemy asfaltową drogą, następnie odbijamy w prawo i przechodzimy przez drewniany most nad Białą Liptowską. Za mostem wchodzimy na nieco węższą asfaltową drogę, która prowadzi do rozwidlenia szlaków u wylotu dolin Cichej i Koprowej.


DOLINA CICHA

Dolina Cicha (Tichá dolina), znajdująca się w Tatrach Wysokich, biegnie od Podbańskiej pod Gładką Przełęcz. Jest to jedna z największych tatrzańskich dolin – ma długość 14 km i powierzchnię 52,3 km2. Jej największymi bocznymi odnogami są doliny Hlina i Koprowica. Najwyższy szczyt w otoczeniu to Świnica. Obszar doliny objęty jest ochroną rezerwatową, ale ze względu na silne wiatry i lawiny stan lasów jest tu bardzo zły: w 2004 roku huragan powalił około 185 tysięcy drzew w wylotowych partiach dolin Koprowej i Cichej. Do lat 50. XX wieku w dolinie wypasano owce; w czasie II wojny światowej zazwyczaj tędy przechodzili uciekinierzy na Węgry i kurierzy polskiego podziemia. W latach 40. znajdował się tu obóz pracy przymusowej  – internowani pracowali przy zalesianiu. Po wojnie wędrowali tędy przemytnicy, a słowacka straż graniczna miała swoją stałą placówkę u wylotu doliny. W Wielkim Żlebie Kondrackim, opadającym do doliny spod Suchego Wierchu Kondrackiego, odnaleziono tropy dinozaura.

Dalsza podróż --> na Liptowski Koszar (3 h 45 min)

Na rozdrożu wybieramy żółty szlak, który prowadzi dnem doliny. Przekraczamy potok Koprowej Wody i przechodzimy przez szlaban, za którym znajduje się rozległa łąka, Niżnia Cicha Polana. Dno doliny w większości nie jest zalesione, zatem można podziwiać okoliczne szczyty. Za Wyżnią Cichą Polaną ścieżka skręca w lewo, dalej las staje się nieco gęstszy. Podążamy w kierunku północnym, następnie szlak zakręca lekko w prawo.


LIPTOWSKI KOSZAR
Wysokość: 1250-1265 m

Liptowski Koszar (Liptovský košiar) to dawna polana w Dolnie Cichej położona na wysokości 1250-1265 m w Tatrach Wysokich. Jest to rówień w Dolinie Cichej poniżej stoków Goryczkowej Czuby. Dawniej był polaną, jednak po zaprzestaniu wypasu w latach 50. teren zarasta lasem. Przez środek równi przepływa potok Cicha Woda, a szlak turystyczny przekracza go mostkiem. Przy górnym końcu Liptowskiego Koszaru znajduje się Rozdroże pod Kasprowym. Z południowych stoków Goryczkowej Czuby uchodzi do Liptowskiego Koszaru żleb, którym zimą schodzą lawiny i systematycznie niszczą las przy Rozdrożu pod Kasprowym, w wyniku czego jest to teren bezleśny. Lawiny zniszczyły też turystyczną wiatę stojącą powyżej rozdroża. Okolica ta była miejscem kilku tragicznych wypadków polskich narciarzy, którzy we mgle pomylili kierunki, zjeżdżając z Kasprowego Wierchu. Po miesiącach znajdowano ich zwłoki w kosówce lub w lesie. Żółtym szlakiem można przejść przez Rozdroże pod Kasprowym na Kasprowy Wierch, natomiast czerwonym na Zawory i Gładki Wierch.

Dalsza podróż --> na Suchą Przełęcz (2 h 20 min)

Żółty szlak wiedzie licznymi zakosami wśród traw i kosodrzewiny, która wraz ze wzrostem wysokości tworzy coraz mniejsze skupiska. Pod granią ścieżka ukośnym trawersem prowadzi na siodło.

 

SUCHA PRZEŁĘCZ
1950 m

Sucha Przełęcz znajduje się w grani głównej w Tatrach Zachodnich pomiędzy Kasprowym Wierchem a Beskidem na wysokości 1950 m. Przebiega przez nią granica polsko-słowacka. Przełęcz jest płaska i rozległa, porośnięta niską murawą. Znajduje się zaledwie 37 m poniżej wierzchołka Kasprowego Wierchu, w odległości 150 m od szczytu. Od strony słowackiej jej zbocza opadają do Doliny Cichej, po stronie polskiej – do górnej części Doliny Gąsienicowej, czyli Kotła Kasprowego. Rozpościerają się stąd widoki na Tatry Wysokie i Zachodnie.

Dalsza podróż --> na Kasprowy Wierch (10 min)

Z Suchej Przełęczy możemy dostać się na szczyt Kasprowego Wierchu szlakiem żółtym lub czerwonym. Żółte oznaczenia doprowadzą nas do górnej stacji kolejki, skąd z łatwościa dotrzemy na szczyt, podążając za zielonymi znakami. Szlak czerwony odbija na przełęczy w lewo, dalej się rozwidla – skręcamy w prawo i po kilku minutach docieramy na szczyt.

 

KASPROWY WIERCH
Wysokość: 1987 m

Kasprowy Wierch to jeden z symboli Tatr i Podtatrza. Jest najczęściej odwiedzanym szczytem całego pasma – oczywiście głównie za sprawą kolei linowej, której wagoniki wywożą turystów niemal na sam szczyt. Kasprowy Wierch leży na głównej grani Tatr, w miejscu, w którym odchodzą także dwie inne: północna, w stronę Suchej Czuby i północno-wschodnia, w stronę Uhorcia Kasprowego. Góra dominuje nad trzema dolinami: Gąsienicową, Cichą, a także nad Doliną Bystrej.

Nazwa „Kasprowy Wierch” pochodzi od imienia „Kasper”, które to rzekomo nosił jeden z właścicieli Hali Kasprowej, istniejącej niegdyś u stóp góry. Szczyt jest dosyć łatwo dostępny – także dla pieszych. Odwiedzany był od dawna, jednakże przełomowym momentem okazały się lata 30. XX wieku. Najpierw, na przełomie 1935 i 1936 roku, wybudowano tu kolej linową z Kuźnic, a zaraz po niej – Wysokogórskie Obserwatorium Meteorologiczne. Od tego czasu Kasprowy Wierch jest odwiedzany – bez przesady można by rzec – tłumnie. Klimat tego miejsca zasadniczo różni się od klimatu ciszy i spokoju panującego na innych tatrzańskich szczytach.

Górna stacja kolejki zlokalizowana jest nieco poniżej wierzchołka. Wewnątrz znajduje się małe centrum gastronomiczno-usługowe, w tym restauracja z panoramicznymi oknami. Po schodkach wyjść można na szczyt Kasprowego, w okolicę budynku obserwatorium. Jednostka stale realizuje przydzielone zadania, które nie ograniczają się li tylko do pomiaru warunków atmosferycznych, ale także obejmują np. badanie klimatu, akcje edukacyjne czy też współpracę z TOPR-em.

Widok z Kasprowego Wierchu zapiera dech w piersiach. Szczególnie cudnie prezentuje się stąd potężna Świnica. Spod stacji kolejki kamiennym chodnikiem dostajemy się na Suchą Przełęcz, gdzie rozchodzą się szlaki. Żółte znaki prowadzą do „Murowańca”, a po słowackiej stronie – do Doliny Cichej (przejście otwarte od 16 czerwca do 30 października). Czerwony szlak w kierunku zachodnim wiedzie ku Kopie Kondrackiej, na wschód zaś ku Świnicy. Przy budynku obserwatorium rozpoczynają się również zielone znaki, prowadzące przez Myślenickie Turnie do Kuźnic. Ze względu na możliwość pokonania sporego odcinka kolejką, Kasprowy Wierch wydaje się dobrym punktem startowym dla tych, którzy chcą zaliczyć solidniejszy odcinek graniowy (np. Orlą Perć), nie tracąc czasu na podejście.

Kasprowy to także mekka dla narciarzy. Gdy tylko śnieg pokryje dna dolin: Gąsienicowej i Goryczkowej, uruchamiane są dwa wyciągi krzesełkowe po obydwu stronach góry. Należy pamiętać jednak, że poprowadzone tędy trasy są bardzo strome i trudne technicznie, a otoczenie ma charakter wybitnie wysokogórski, przez co szusowanie znacznie różni się od tego, z czym mamy do czynienia w dużych kompleksach narciarskich. Zarówno w Dolinie Gąsienicowej, jak i w Goryczkowej, wytyczono nartostrady, którymi – przy wystarczającej ilości śniegu – zjechać można do samych Kuźnic.

Dalsza podróż --> na Myślenickie Turnie (1 h 15 min)

Zielonym szlakiem schodzimy dość stromo po skałach, następnie wchodzimy w piętro kosodrzewiny. Przed nami rozciągają się rozległe widoki na otoczenie Doliny Goryczkowej. Szerokimi zakosami schodzimy na Myślenickie Turnie.


MYŚLENICKIE TURNIE
Wysokość: 1354 m

Myślenickie Turnie to zbudowana z wapieni czuba na północnym grzbiecie Kasprowego Wierchu. W jej skałach znajdują się liczne jaskinie, nie są one jednak udostępniane turystom. Wśród nich możemy wymienić Jaskinię Goryczkową. Myślenicką Dziurę, Schron z Nietoperzami czy Myślenicki Korytarzyk. 

Na Myślenickich Turniach znajduje się stacja pośrednia kolei linowej z Kuźnic na Kasprowy Wierch – następuje tu przesiadka do drugiego wagonika. Obok budynku stacji znajduje się niewielka polanka, na której stoją ławki dla turystów. Dobrze widać stąd Giewont, Kasprowy Wierch, Suchą Czubę, Dolinę Goryczkową, polanę Kalatówki i Dolinę Kondratową. 

Dalsza podróż --> do Kuźnic (1 h) lub powrót tą samą drogą (5 h 25 min)

Nadal podążamy zielonym szlakiem, który prowadzi zakosami pomiędzy spiętrzeniami Myślenickich i Kasprowych Turni. Dalej idziemy równolegle do suchego zazwyczaj łożyska Kasprowego Potoku, następnie droga biegnie wzdłuż potoku Bystra przez wyłomiska i zniszczone lasy. Brukowana ścieżka doprowadza nas do Kuźnic.


KUŹNICE
Wysokość: 1025 m

Kuźnice to duże centrum turystyczne, kojarzące się przede wszystkim z koleją linową na Kasprowy Wierch, która rozpoczyna tu swój bieg. Zanim jednak wybudowano tu w 1936 roku dolną stację rzeczonej kolejki, Kuźnice – dawniej nazywane „Hamrami” – były dużym ośrodkiem hutniczym, jednym z największych w XIX-wiecznej Galicji. Huta należała do węgierskiej rodziny Homolaczów, a jej okres świetności przypadał na pierwszą połowę tamtego stulecia. Po upadku zakładów w Kuźnicach nadal wiele się działo. Była tu szkoła, centrum uzdrowiskowe, istniały instytucje kulturalne. Niedawno, dzięki staraniom TPN-u, podjęto się rekonstrukcji historycznych zabudowań, które dziś można zwiedzać, w dodatku całkowicie bezpłatnie. Niewątpliwie jednak turystów przyciąga przede wszystkim kolejka. Najwyżej zainstalowana tego typu konstrukcja w Polsce przeszła generalny remont w 2007 roku. Zamontowane zostały wtedy nowe wagoniki.

Bilety na kolejkę można zakupić nie tylko w kasach, ale również on-line i w biletomatach. Takie rozwiązanie ma za zadanie przynajmniej częściowo rozwiązać problem wielogodzinnych kolejek do kasy, które w sezonie pojawiają się w Kuźnicach tak często, że stały się już chyba nieodłącznym elementem krajobrazu tego miejsca. Ceny biletów są zróżnicowane. W wysokim sezonie (15-18.06. i 1.07-1.10) za bilet wjazdowy lub zjazdowy kupiony w kasie zapłacimy 55 zł, natomiast w przedsprzedaży wjazd kosztuje 79 zł. Jeśli chcemy kupić bilet na oba kierunki, to w kasie zapłacimy 69 zł, natomiast w przedsprzedaży 99zł. Natomiast w niskim sezonie (8.05-14.06. i 19-30.06) bilet wjazdowy i zjazdowy to koszt 48 zł. Bilety tylko na zjazd nie są dostępne w sprzedaży on-line i biletomatach. Dzieciom, młodzieży szkolnej, studentom, osobom powyżej 65. roku życia i opiekunom grup szkolnych przysługują bilety ulgowe. W zależności od miejsca zakupu, kierunku jazdy i sezonu, wysokość zniżki waha się od 5 do 10 zł. Warto szukać na stronach Polskich Kolei Linowych informacji o aktualnych promocjach. Podróż na szczyt podzielona jest na dwa etapy (przesiadka w rejonie Myślenickich Turni) i trwa 12 minut.

Kuźnice to także duży węzeł szlaków. Można stąd udać się stąd nie tylko na Kasprowy Wierch (przez Myślenickie Turnie lub Halę Gąsienicową), ale także na Giewont, Nosal czy też w rejon Ścieżki nad Reglami. Dojazd do Kuźnic zapewniają busy spod dworca w Zakopanem – zazwyczaj w cenie 3 zł. Nie ma możliwości dojazdu do Kuźnic samochodem. Należy go zostawić w rejonie Ronda im. Jana Pawła II.