Wycieczka na Starorobociański Wierch

Czas przejścia: 9 h 30 min
Poziom zaawansowania: trudno

 

Starorobociański Wierch to najwyższy szczyt polskich Tatr Zachodnich. Na trasie nie występują trudności techniczne, jest ona jednak długa i dlatego polecamy ją osobom z dobrą kondycją.

SIWA POLANA
Wysokość: 907 m

Siwa Polana to miejsce startowe dla wypadów w głąb Doliny Chochołowskiej. Znajduje się ona w odległości ok. 1 km od drogi jezdnej Zakopane – Czarny Dunajec. Jako jedno z nielicznych miejsc w Tatrach po dziś dzień zachowała pasterski charakter. Prowadzi się tu kulturowy wypas owiec, jest bacówka, kilka szałasów, można kupić oscypki i inne regionalne wyroby. Przy parkingu kilka budynków przeznaczonych dla turystów. Na polanie w 1983 r. lądował helikopter z Janem Pawłem II na pokładzie, co upamiętnia żelazny krzyż, stojący w tym miejscu. Nieco dalej znajduje się także pomnik pomordowanych przez hitlerowców. Dojazd do parkingu wspomnianą drogą, przy której stoi dobrze widoczny drogowskaz z napisem „Dolina Chochołowska”. Spod zakopiańskiego dworca można dostać się tu także busem, cena biletu wynosi 6 zł. Właścicielem zarówno polany, jak i całej doliny jest Wspólnota Ośmiu Uprawnionych Wsi i to ona pobiera opłaty na wejściu. Z polany można pieszo udać się do schroniska w Dolinie Chochołowskiej i dalej – w stronę Grzesia, Rakonia, Wołowca, Trzydniowiańskiego, Starorobociańskiego czy też Jarząbczego Wierchu. Początkowy asfaltowy odcinek do Polany Huciska można przebyć kolejką „Rakoń” (cena 5 zł). Można także wypożyczyć rower i dojechać nim jeszcze dalej, bo do leśniczówki w dawnym schronisku Blaszyńskich. Najdalej – bo pod samo schronisko – dojeżdżają fasiągi.

Dalsza podróż --> pod Wyżnią Bramę Chochołowską (1 h 20 min)

Zielony szlak prowadzi asfaltową drogą aż do Polany Huciska. Ten odcinek można przejechać rowerem (wypożyczalnia znajduje się przed wejściem na szlak) lub kolejką turystyczną Rakoń - takie rozwiązanie polecane jest osobom, które planują dłuższą wycieczkę spod schroniska. Idąc wzdłuż Potoku Chochołowskiego podążamy do Wyżniej Bramy Chochołowskiej.

 

WYŻNIA BRAMA CHOCHOŁOWSKA
Wysokość: 1037 m

Wyżnia Brama Chochołowska to ciasne wrota skalne powstałe w miejscu zbliżenia się grzbietów Kominiarskiego Wierchu i Bobrowca. W pobliżu znajduje się dawne schronisko Blaszyńskich, w którym dziś funkcjonuje leśniczówka, przy którym znajduje się punkt zwrotu rowerów wypożyczonych na Siwej Polanie. Nieopodal – po zachodniej stronie – położona jest także Szczelina Chochołowska, największa jaskinia w tej dolinie. W niedużej odległości od bramy mamy rozwidlenie szlaków. Zielone znaki prowadzą do schroniska, żółte na Iwaniacką Przełęcz i na Halę Ornak, czarne zaś w głąb Doliny Starorobociańskiej. Kilkaset metrów dalej odchodzą także czerwone znaki, prowadzące na Trzydniowiański Wierch.

Dalsza podróż --> na Polanę Trzydniówka (15 min)

Na rozstaju szlaków kontynuujemy wędrówkę za zielonymi znakami i idziemy jeszcze około pół kilometra na Polanę Trzydniówka.

 

POLANA TRZYDNIÓWKA
Wysokość: około 1080-1100 m

Trzydniówka to niewielka polana w Dolinie Chochołowskiej, położna nad prawym brzegiem Chochołowskiego Potoku. Powyżej polany ma swój wylot żleb Krowiniec. Dawniej polanka wchodziła w skład Hali Trzydniówka, jednak po zaprzestaniu wypasu prawie całkowicie zarosła lasem. Od 1955 do 2004 roku jej powierzchnia zmniejszyła się o 60%.

Dalsza podróż  --> na Trzydniowiański Wierch (2 h 15 min)

Z Trzydniówki podążamy czerwonym szlakiem najpierw w górę rozjeżdżoną drogą, następnie żlebem Krowiniec. Później droga wychodzi ze żlebu na stromą ubocz, którą wspinamy się około 25 minut usypistą ścieżką na grzbiet Kulowca, skąd widoczny jest masyw Kominiarskiego Wierchu. Podążamy grzbietem w górę przez las przez około 15 minut, później czeka nas jeszcze około 40 minut wędrówki przez kosodrzewinę.

 

TRZYDNIOWIAŃSKI WIERCH
Wysokość: 1758 m

Trzydniowiański Wierch to góra położona na północnej grani Kończystego Wierchu, stanowiąca ostatni szczyt na niej, przed załamaniem się grzbietu ku Dolinie Chochołowskiej. Bezpośrednio zbocza Trzydniowiańskiego opadają w kierunku trzech dolin: Trzydniowiańskiej, Starorobociańskiej i Jarząbczej. Nie jest znane pochodzenie nazwy, jednakże wiadomo, iż jest ona powiązana z nazwą Hali Trzydniówka, w skład której do lat 20. poprzedniego stulecia wchodziły zbocza góry. Roztacza się stąd przepiękny widok na Tatry Zachodnie – zwłaszcza na grań główną, Ornak oraz odcinek pomiędzy Wołowcem a Grzesiem. Z oddali wyłania się wyróżniający się na tle otoczenia skalisty wierzchołek Rohacza Ostrego. Na szczyt wiodą dwie drogi – obydwie znakowane na czerwono. Wejść można bezpośrednio spod schroniska na Polanie Chochołowskiej przez Dolinę Jarząbczą lub z Polany Trzydniówka przez grzbiet Kulawca. W stronę Kończystego Wierchu, po grani, prowadzą znaki zielone.

Dalsza podróż --> na Kończysty Wierch (1 h)

Ze szczytu podążamy zielonym szlakiem. Kamienista ścieżka wspina się prawą stroną rowów grzbietowych, a stoki porośnięte są sitem skuciną, który późnym latem przybiera charakterystyczną rudawą barwę.

 

KOŃCZYSTY WIERCH
Wysokość: 2002 m

Kończysty Wierch, dawniej nazywany Kończystą nad Jarząbczą, to góra położona na głównej grani Tatr pomiędzy Starorobociańskim i Jarząbczym Wierchem. Od wierzchołka w kierunku północnym odchodzi także grań w stronę Czubika i Trzydniowiańskiego Wierchu, a stoki opadają stąd w stronę trzech dolin: Jarząbczej, Starorobociańskiej, a także – po słowackiej stronie – w kierunku Zadniej Doliny Raczkowej. Przez szczyt przebiega granica państwowa. Ze względu na swoje położenie na skrzyżowaniu dwóch szlaków na nieco wyższe szczyty, Kończysty rzadko jest celem wycieczek sam w sobie. Wejść tu można zielonym szlakiem od Trzydniowiańskiego i dalej – po głównej grani, za czerwonymi znakami, na zachód w stronę Jarząbczego Wierchu lub na wschód, w stronę Starorobociańskiego. Ten ostatni wariant przebiega przez charakterystyczny rów grzbietowy – stosunkowo rzadko spotykaną formę ukształtowania terenu. Zbocza Kończystego są generalnie łagodne i łatwo dostępne, jedynie jego północno-wschodnie stoki opadają dosyć stromo do kotła lodowcowego, który nosi nazwę Dudowej Kotliny. Tuż poniżej wierzchołka odchodzi – znakowany na żółto – słowacki szlak w stronę Doliny Raczkowej. Przejście jest czynne tylko w okresie letnim.

Dalsza podróż --> na Starorobociański Wierch (45 min)

Na rozwidleniu wybierami czerwona znaki prowadzące w lewo (w prawo wiodą w stronę Jarząbczego Wierchu i Wołowca). Początkowo trasa nie jest trudna, dopiero podejście na szczyt jest dosyć męczące.

 

STAROROBOCIAŃSKI WIERCH
Wysokość: 2176 m

Starorobociański Wierch to najwyższy szczyt polskiej części Tatr Zachodnich, a trzeci co do wysokości, wliczając w to także Słowację. Wyższe w okolicy są tylko Bystra i Raczkowa Czuba (Jakubina). Potężna góra znajduje się na głównej grani Tatr, mniej więcej w połowie jej długości. Dzięki temu widoki stąd zapierają dech w piersiach. Starorobociański wznosi się nad trzema dolinami, z których jedna po stronie polskiej to Starorobociańska, a dwie pozostałe to Gaborowa i Zadnia Raczkowa – obydwie po słowackiej stronie. W tamtym kierunku z wierzchołka odchodzi niedługa, ale bardzo charakterystyczna grań, która wbija się klinem pomiędzy dwie doliny. Dlatego właśnie Słowacy nazywają Starorobociański „Klinem”. Polska nazwa pochodzi natomiast od znajdujących się poniżej wierzchołka starych szybów kopalnianych. Były one eksploatowane już w XVI wieku. Potem, gdy zaprzestano wydobycia, wyrobiska zaczęto nazywać „Starą Robotą”. Sama góra znajduje się pomiędzy Kończystym Wierchem a Błyszczem, skąd można dostać się czerwonymi znakami. W kierunku zachodnim – w stronę Kończystego – grań poszarpana jest charakterystycznym rowem grzbietowym. Z drugiej strony zaś, od Gaborowej Przełęczy Wyżniej, podejście wiedzie na skraju 500-metrowej przepaści – groźnie opadającej w otchłań Doliny Starorobociańskiej. Mimo że ścieżka jest tu szeroka, należy zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza przy niekorzystnych warunkach pogodowych. Zimą zboczami Starorobociańskiego Wierchu schodzą sporej wielkości lawiny. Jak opowiadają górale, gdzieś nieopodal wierzchołka tej pięknej góry ukryte są zbójnickie skarby, o których istnieniu mówił m.in. słynny gawędziarz zakopiański – Jan Krzeptowski „Sabała”.

Dalsza podróż --> na Siwą Przełęcz (40 min)

Ze szczytu prowadzi nas czerwony szlak zakosami po głazach i kamieniach. Docieramy do skrzyżowania szlaków, gdzie kierujemy się w lewo za znakami zielonymi (czerwone doprowadziłyby nas do kolejnego rozwidlenia, skąd drogą znakowaną na niebiesko można udać się na najwyższy szczyt Tatr Zachodnich: Bystrą). Przechodzimy przez Liliowy Karb, następnie mamy do pokonania krótki trawers, po czym schodzimy początkowo wąską dróżką, później zaś szeroką granią na przełęcz.

 

SIWA PRZEŁĘCZ
Wysokość: 1812 m

Siwa Przełęcz to niewielkie i niezbyt głębokie siodło, oddzielające grzbiet Ornaku od Siwych Turni i Dolinę Pyszniańską od Starorobociańskiej. Roztacza się stąd przepiękny widok na pobliskie szczyty, wśród których dominują przede wszystkim Bystra i Starorobociański Wierch. Ziemia porośnięta jest tu sitem skuciną, który jesienią – podobnie jak to ma miejsce na Czerwonych Wierchach – przybiera barwę rudoczerwoną. Na przełęczy kończą się znaki czerwone, prowadzące tu z Doliny Starorobociańskiej. Większość turystów podróżuje jednak zielonym szlakiem przez Ornak na Gaborową Przełęcz Wyżnią, skąd niedaleko choćby na Starorobociański Wierch.

Dalsza podróż --> do Wyżniej Bramy Chochołowskiej (2 h 10 min)

Z przełęczy schodzimy czarnym szlakiem przez Dolinę Starorobociańską, początkowo przez piętro kosodrzewiny. Następnie wchodzimy do lasu, przechodzimy przez Polanę Starorobociańską i dalej lasem wędrujemy do rozdroża na polanie Iwanówka. Szlak często bywa mocno zabłocony. Na rozdrożu nadal podążamy czarnym szlakiem aż osiągamy Wyżnią Bramę Chochołowską.

Dalsza podróż --> jak na początku (1 h 05 min)