Bieszczadzki Park Narodowy (BdPN)
Położony w południowo-wschodnim krańcu Polski, w województwie podkarpackim, Bieszczadzki Park Narodowy jest najrozleglejszym górskim parkiem w kraju. Jego najbardziej rozpoznawalną cechą są połoniny – rozległe piętra wysokogórskich łąk, które występują tu bezpośrednio nad reglem dolnym, co jest zjawiskiem unikalnym w polskich górach. Park zajmuje powierzchnię około 29200 ha i został założony w 1973 roku, by chronić przyrodę Karpat Wschodnich, w tym ostoje dużych drapieżników, takich jak niedźwiedzie brunatne, wilki i rysie. Na jego terenie położona jest Tarrnica (1346 m n.p.m.), czyli najwyższy szczyt polskiej części Bieszczadów (po stronie ukraińskiej wyższy jest Pikuj). Symbolem parku jest ryś, a jego siedziba znajduje się w Ustrzykach Górnych.
Magurski Park Narodowy (MPN)
Znajdujący się na granicy województw podkarpackiego i małopolskiego, Magurski Park Narodowy chroni centralną część Beskidu Niskiego. Jest to obszar o charakterze przejściowym między Karpatami Wschodnimi a Zachodnimi, z dominacją lasów bukowych zajmujących ponad 90% powierzchni. Park, założony w 1994 roku, obejmuje obszar około 19439 ha i jest znany z bogatej fauny, zwłaszcza rzadkich ptaków drapieżnych. Jego symbolem jest orlik krzykliwy, a dyrekcja parku ma swoją siedzibę w miejscowości Krempna.
Pieniński Park Narodowy (PPN)
Ten położony w województwie małopolskim park obejmuje Pieniny Środkowe z ich najbardziej spektakularnym elementem – Przełomem Dunajca. Jest to najstarszy park narodowy w Polsce, oficjalnie utworzony w 1932 roku, choć starania o jego powstanie trwały dekadę dłużej. Na powierzchni ok. 2346 ha chroni unikalną roślinność endemiczną oraz wapienne formacje skalne, takie jak Trzy Korony czy Sokolica. Właśnie Trzy Korony widnieją w godle parku, a jego siedziba mieści się w Krościenku nad Dunajcem.
Gorczański Park Narodowy (GPN)
Park ten leży w Beskidzie Zachodnim, na terenie województwa małopolskiego, i obejmuje centralne pasmo Gorców. Charakterystyczne dla tego regionu są rozległe polany reglowe (najsłynniejsza to Hala Długa pod Turbaczem), które powstały w wyniku dawnej gospodarki pasterskiej i oferują jedne z najpiękniejszych panoram na Tatry. Park o powierzchni ok. 7030 ha został założony w 1981 roku, aby chronić tutejsze lasy oraz liczne gatunki zwierząt (głównie płazów). Symbolem parku jest salamandra plamista, a siedziba dyrekcji znajduje się w Porębie Wielkiej.
Babiogórski Park Narodowy (BgPN)
Zlokalizowany w województwie małopolskim, park ten chroni masyw Babiej Góry, najwyższego szczytu polskich Beskidów (1725 m n.p.m.). Ze względu na surowy klimat i wyraźny układ pięter roślinnych, często nazywany jest "Królową Beskidów" albo "Królową niepogody". Park został założony w 1954 roku na powierzchni ok. 3394 ha i niemal od początku figuruje na liście rezerwatów biosfery UNESCO. Jego symbolem jest rzadki gatunek rośliny – okrzyn jeleni, a siedziba parku mieści się w Zawoi, jednej z najdłuższych wsi w Polsce.
Park Narodowy Gór Stołowych (PNGS)
Położony w Sudetach Środkowych, w województwie dolnośląskim, jest jedynym w Polsce parkiem chroniącym góry o budowie płytowej. Słynie z fantastycznych labiryntów skalnych oraz piaskowcowych ostańców o kształtach przypominających ludzi i zwierzęta. Park o powierzchni ok. 6340 ha został utworzony w 1993 roku. W jego herbie znajduje się najwyższy szczyt pasma – Szczeliniec Wielki, a dyrekcja parku urzęduje w Kudowie-Zdroju.
Karkonoski Park Narodowy (KPN)
Najdalej wysunięty na zachód górski park narodowy znajduje się w województwie dolnośląskim i obejmuje najwyższe pasmo Sudetów. Charakteryzuje się surowym, niemal subarktycznym klimatem, obecnością kotłów polodowcowych (jak chociażby Śnieżne Kotły) oraz malowniczych wodospadów i cennych torfowisk. Został założony w 1959 roku i zajmuje powierzchnię ok. 5580 ha. Symbolem parku jest sylwetka Śnieżki (najwyższy szczyt całych Sudetów) oraz dzwonek karkonoski i goryczka trojeściowa, a siedziba dyrekcji znajduje się w Jeleniej Górze.
Świętokrzyski Park Narodowy (ŚPN)
Usytuowany w centralnej części Polski, w województwie świętokrzyskim, park ten obejmuje najwyższe pasmo najstarszych polskich gór – Gór Świętokrzystkich. Charakterystycznym elementem krajobrazu są gołoborza, czyli rumowiska skalne powstałe w wyniku procesów wietrzenia mrozowego. Znajdziemy tu Agatę (614 m np.p.m.), czyli najwyższy szczyt pasma, jak i Święty Krzyż, gdzie znajduje się jedno z najsłynniejszyc polskich sanktuariów. Park o powierzchni ok. 7626 ha został założony w 1950 roku, kontynuując tradycje ochrony puszczy jodłowej sięgające dwudziestolecia międzywojennego. Symbolem parku jest jeleń szlachetny, a siedziba dyrekcji znajduje się w Bodzentynie.
