Jaskinia Śnieżna Studnia znajduje się na północno-wschodnim zboczu Małołączniaka. Ma dwa główne otwory wejściowe, położone na wysokości około 1748 i 1756 metrów n.p.m., na krawędzi ściany opadającej z Kotle do Niżnej Świstówki. W 2019 roku system jaskini został powiększony o trzeci otwór, po połączeniu jej z Jaskinią pod Śnieżną Studnią.

Mimo że jaskinia jest intensywnie eksplorowana, wiele jej partii pozostaje słabo zbadanych, a nowe korytarze są odkrywane niemal co roku. Całkowita długość poznanych ciągów przekroczyła 14 kilometrów, a deniwelacja (różnica między najwyższym a najniższym punktem) wynosi 805 metrów.

Jaskinia ma charakter wertykalny, a jej główny ciąg składa się z serii głębokich studni, w tym legendarnej Studni Wazeliniarzy, która ma 230 metrów głębokości. Poniżej głębokości 500 metrów zaczynają się bardziej poziome partie, połączone licznymi kominami i studniami. Najniżej położone miejsca to niezbadane w większości syfony. Najniższy punkt jaskini to Syfon Drzemiący, osiągnięty na głębokości 805 metrów.

W jaskini panuje specyficzny mikroklimat, a na niższych poziomach płyną cieki wodne zasilane przez wodę z wyższych partii. Znajduje się tu także wiele stałych zbiorników wodnych, w tym jeziorka o ciekawej nazwie, np. Sadzawka Topielców.

Śnieżna Studnia została odkryta 30 sierpnia 1959 roku przez Danutę Strelau i Stanisława Wójcika. Od lat 80. XX wieku jaskinia jest systematycznie badana przez speleologów, którzy co roku poszerzają jej mapę o nowe korytarze i kominy. Odkrycia te sprawiają, że Śnieżna Studnia jest nie tylko wyzwaniem dla grotołazów, ale również cennym obiektem naukowym, pozwalającym lepiej zrozumieć geologię i hydrologię Tatr.