Ten zakątek Tatr od północy ogranicza główna grań Tatr, od wschodu boczna grań odchodząca od Małego Lodowego Szczytu, zaś od wschodu odchodząca od Małej Wysokiej grań Wielickich Granatów. Najwyższymi wierzchołkami, które wznoszą się ponad Doliną Staroleśną jest Staroleśny Szczyt (zwany też przez Słowaków „Bradavicą”, czyli Brodawką), Mały Lodowy Szczyt czy Pośrednia Grań. Jak wspomniano na początku, w tej części Tatr znajdziemy wiele stawów, których razem z okresowymi jest ponad 30! Największym z nich jest Zmarzły Staw Staroleśny. Z niego też wypływa Staroleśny Potok, czyli główny ciek wodny w tym rejonie.
Polska nazwa doliny pochodzi od nazwy miejscowości Stara Leśna nieopodal KIeżmarku. Ten zakątek Tatr stał się celem wycieczek najpewniej dopiero pod koniec XIX w. Wcześniej prowadzono tu prace górnicze. Co ciekawe samą Dolinę Zimnej Wody, której częścią jest Dolina Staroleśna, spiscy Niemcy zwykli nazywać „Kohlbachtal” – od słowa „Kohl”, czyli węgiel w ich języku. Oczywiście węgla tu nie wydobywano, zaś sama nazwa pochodzi odmasywu Pośredniej Grani, którą nazywali „Kahlbergiem” („Kahlenbergiem”), czyli Łysą Górą. Wiemy, że jeszcze w XVII w. ten rejon zwiedził Georg Buchholz, jeden z pionierów badań nad tatrzańską przyrodą i pierwszy odnotowany zdobywca Sławkowskiego Szczytu.
Na początku XX w. otwarto tu schronisko znane lepiej jako Zbójnicka Chata (swoją nazwę dzierży od 1924 r.). Obiekt w obecnym kształcie funkcjonuje od 1999 r.
Przez Dolinę Staroleśną przechodzi niebieski szlak, który wyprowadza na Rohatkę. Także możemy stąd dotrzeć łatwiejszym wariantem na Czerwoną Ławkę – ścieżkę tę turyści częściej wybierają jako drogę zejściową. Szlaki te są nieczynne poza sezonem letnim (który trwa od 1 czerwca do 31 października) powyżej Zbójnickiej Chaty.
Miejsca w Dolinie Staroleśnej:
Szlaki z Doliny Staroleśnej:
Szlak niebieski na Rohatkę (1 h 20 min)
Szlak żółty na Czerwoną Ławkę (1 h 40 min)
Szlak niebieski do Rainerowej Chaty (1 h 50 min)
