UWAGA! SZCZYT NIEDOSTĘPNY ZNAKOWANYM SZLAKIEM!
Omawiana góra położona jest nad Doliną Dziką oraz Doliną Jagnięcą, będące częściami Doliny Kieżmarskiej oraz Doliną Czarną Jaworową, znajdującą się w systemie Doliny Jaworowej. Oddzielony jest Czarną Przełęczą od Kołowego Szczytu oraz Przełęczą Stolarczyka od Wyżniego Baraniego Zwornika. Na wschód od wierzchołka odchodzi znaczna grań boczna, rozdzielająca wspomniane Dolinę Dziką i Dolinę Jagnięcą. Ze szczytu opadają robiące wrażenie ściany, z których największe są południowa i południowo-wschodnia (do 230 m).
Najpewniej jako pierwsi zaczęli zaglądać tu myśliwi i łowcy skarbów w XVIII w. Jednym był niemiecki poszukiwacz Johann Andreas Papirus, który w 1771 r. zginął w opisywanym rejonie (niekiedy mówi się o nim jako pierwszej ofierze Tatr). W odniesieniu do jego postaci węgierską i niemiecką wersję nazwy tej góry można tłumaczyć jako Szczyt Papirusa. Warto dodać, że w masywie Czarnego Szczytu mamy także grupę turni, zwanych Papirusowymi Turniami. Obecna nazwa z kolei ma pochodzić od czarnych skał szczytu, które możemy oglądać od strony Doliny Czarnej Jaworowej. Niekiedy także można spotkać się z określeniem Jakubowy lub Danielowy Mur, zaś to na część badających tych rejon Jakoba Fabriego i jednego z jego synów, Daniela.
Pierwszymi odnotowanymi zdobywcami Czarnego Szczytu byli wybitni taternicy: Karol Englisch, jego matka Antonina Englisch i przewodnik Johannem Hunsdorfer. Dokonali tego w lipcu 1898 r. Pierwsze zimowe wejście miało miejsce w grudniu 1911, a jego autorami byli Węgrzy Lajos Rokfalusy i Tibold Kregczy. Warto dodać, że jednym ze słynniejszych osób, która tu dotarł był w 1936 r., był wybitny konstruktor silników, inżynier Stanisław Nowkuński. On także zginął podczas zejścia z wierzchołka. Po tutejszych ścianach wspinały się największe sławy taternictwa jak Stanisław Motyka, Wiesław Stanisławski oraz Słowak Arno Puškáš.
Na Czarny Szczyt prowadzą jedynie trasy taternickie. Najprostsza z nich wiedzie z Doliny Dzikiej.
