To tatrzańskie jezioro ma 2,25 ha i wielkości 4,5 m w najgłębszym miejscu. Tuż nad nim znajduje się pas skał, zwany Mokrą Wantą lub Granatnicą, przez którą opada do tej części doliny wodospad Wielicka Siklawa.

W 1871 r. przy Wielickim Stawie powstało pierwsze w tej części Tatr schronisko, którego twórcą był taternik Eduard Blásy (pierwszy odnotowany zdobywca Rysów). Zostało jednak zniszczone przez lawinę trzy lata później. W 1895 r. Sekcja Śląska Węgierskiego Towarzystwa Karpackiego wybudowała tu kolejne schronisko, które funkcjonowało aż do 1962. Zostało zniszczone w wyniku pożaru, lecz zostało szybko odbudowane, uzyskując znaną nam dziś formę. Co ciekawe, w latach 1878-1913 niedaleko Wielickiego funkcjonowało schronisko badacza Tatr, János Hunfalvy (zostało zniszczone w wyniku pożaru).

Do Wielickiego Stawu dostaniemy się bez trudu asfaltową drogą, prowadzącą z Tatrzańskich Polanki. Można również wybrać się tu szlakiem ze Starego Smokowca albo Tatrzańskich Zrębów. W sezonie letnim (od 1 czerwca do 31 października) istnieje możliwość wędrówki prowadzącą stąd Magistralą Tatrzańską lub niebieskim szlakiem w stronę Polskiego Grzebienia.

Szlaki znad Wielickiego Stawu:

Szlak zielony na Polski Grzebień (2 h)
Szlak czerwony do Batyżowieckiego Stawu (2 h)
Szlak czerwony do Rozdroża pod Sławkowskim Szczytem (1 h 20 min)
Szlak żółty do Starego Smokowca (1 h 50 min)
Szlak żółty i niebieski do Tatrzańskich Zrębów (1 h 30 min)
Szlak zielony do Tatrzańskiej Polanki (1 h 35 min)