Nasz bohater urodził się w Wielkiej (obecnie część Popradu) 3 maja 1820 roku. Był właścicielem ziemskim i to prowadzenie gospodarki stanowiło główne źródło jego utrzymania. Jednak to góry stały się jego prawdziwą miłością.

Jego najważniejszym dokonaniem jest pierwsze w dziejach wejście na Rysy (od słowackiej strony przez Wagę), które miało miejsce 30 lipca 1840 roku. Udało mu się to osiągnąć wraz z przewodnikiem Jánem Rumanem Driečnym młodszym. Tę przygodę opisał w czasopiśmie „Tátra-Vidék”, gdzie opublikowano jego artykuł pt. „Pierwsze zdobycie, a raczej odkrycie szczytu Morskiego Oka”. Ponadto, razem z przewodnikiem Jakubem Gellhofem, dokonał pierwszego zimowego wejścia na Sławkowski Szczyt, co miało miejsce 15 stycznia 1873 roku.

W 1873 roku został jednym ze współzałożycieli Węgierskiego Towarzystwa Karpackiego (MKE) – pierwszej organizacji turystycznej działającej w Tatrach. Był także inicjatorem budowy wielu ścieżek, które do dziś służą turystom. To on dbał o to, by Tatry stały się dostępne dla szerszego grona odbiorców, nie tracąc przy tym swojego majestatu.

Dla wielu współczesnych Blásy był przede wszystkim twarzą Starego Smokowca. Przez lata zarządzał tym uzdrowiskiem (1869–1874), przekształcając je w nowoczesny ośrodek turystyczny. Jego ukochanym zakątkiem była Dolina Wielicka. To właśnie tam, nad Wielickim Stawem, zbudowano w 1871 roku pierwsze schronisko z prawdziwego zdarzenia – niewielki, kamienny budynek zwany Schroniskiem Blásy’ego (Blásy-hütt). Został on jednak dwa lata później zniszczony przez lawinę.

Zmarł 25 czerwca 1888 roku, zostawiając po sobie Tatry lepiej opisane i szerzej znane. W 1891 roku na północno-zachodnim wierzchołku Rysów umieszczono marmurową tablicę z napisem po węgiersku: „Blásy Ede emlékére” (Ku czci Edwarda Blásyego). W 1892 roku została ona jednak rozbita. Węgierskie i niemieckie nazewnictwo tatrzańskie upamiętnia go kilkoma nazwami – między innymi Dolina Sławkowska w tych językach to Blásy-völgy i Blásytal (Dolina Blásy’ego).