Swoją przygodę ze wspinaczką Tatarka rozpoczął w 1965 roku. W ciągu swojej kariery dokonał około 300 wejść w Tatrach, w tym licznych pierwszych przejść. Do jego największych osiągnięć tatrzańskich należy samotne przejście trzech najwyższych ścian w Tatrach (Galeria Gankowa, północna ściana Małego Kieżmarskiego Szczytu i północna ściana Jaworowego Szczytu) w zaledwie 12 godzin. Ponadto od 1975 roku był ratownikiem HZS, w od 1979 roku przewodnikiem tatrzańskim.

Poza Tatrami, Tatarka odnosił sukcesy w Alpach, a także w górach Azji. Był również w Azji – tam też zdobył między innymi Szczyt Lenina w Pamirze, a w Hindukuszu dokonał pierwszego wejścia na Gumbaz-e-Safet i wspiął się na słynny Noszak. Brał udział w udanych wyprawach himalajskich, m.in. na Jannu w 1979 roku i Kanczendzongę w 1981 roku. Jego umiejętności sprawiły, że w latach 70. był członkiem czechosłowackiej reprezentacji wspinaczkowej.

Życie Vladimíra Tatarki skończyło się tragicznie 17 sierpnia 2001 roku. Podczas wspinaczki z córką na Ganek zaliczył śmiertelny upadek. Miał 56 lat. Ku jego pamięci co roku w marcu odbywa się „Memoriał Vlada Tatarki”, a od 2014 roku upamiętnia on także Petra Šperkę, słowackiego wspinacza, który zginął pod Nanga Parbat.