Młodość i Początki w Górach
Urodzony 15 listopada 1909 roku w Lublinie, Stanisławski po raz pierwszy zetknął się z Tatrami jako szesnastolatek w 1925 roku. Choć pochodził z dala od gór, szybko stały się one jego największą pasją.
Jego kariera wspinaczkowa nabrała szybkiego tempa pod koniec lat 20., stawiając go w czołówce taterników zdobywających największe i najtrudniejsze ściany. Swoją działalność górską wiązał ze studniami na Instytucie Studiów Handlowych, ale to tatrzańskie wyzwania całkowicie pochłonęły jego życie.
Osiągnięcia i Styl Wspinania
Stanisławski był pionierem taternictwa odkrywczego, kierując się intuicją i śmiałością w wyborze linii. Mimo skromnego, jak na dzisiejsze standardy, sprzętu (kute haki, liny konopne), atakował zuchwale ściany uznawane dotąd za niemożliwe do przejścia.
Jego największe sukcesy, to przede wszystkim wytyczenie pierwszy dróg na największych tatrzańskich ścianach w takich masywach jak chociażby Łomnica, Wysoka czy Jaworowy Szczyt. Podziw budziło także jego przejście północnej ściany Żabiego Konia, którą to pokonał jako pierwszy w towarzystwie Lidii Skotnicówny (jedna z prekursorek wspinaczki żeńskiej w Polsce) i Bronisławem Czechem (olimpijczykiem oraz legendarnym kurierem tatrzańskim). Największe wrażenie wzbudził jednak przechodząc z towarzyszami jako pierwszy dolne partie północnej ściany Małego Kieżmarskiego Szczytu – największej w Tatrach!
Był także świetnym taternikiem w zimowym wydaniu. Jako pierwszy przeszedł w tę porę roku między innymi północno-zachodnia ściana Zadniego Gerlachu (styczeń 1930) oraz przez Śnieżną Dolinę na Wyżnią Lodową Przełęcz.
Stanisławski wprowadził także do polskiego taternictwa nowoczesne rozwiązania, dwukrotnie stosując technikę hakową (tzw. A0, czyli wspinanie w pętlach zawieszonych w hakach), co było wówczas nowością.
Publicystyka i Filozofia Gór
Stanisławski nie ograniczał się jedynie do wspinania. Posiadał lekkie pióro i chętnie pisał o górach, publikując artykuły w „Taterniku”, „Kurierze Warszawskim” i „Przeglądzie Sportowym”. W swoich tekstach poruszał kwestie techniczne, krytykował osiągnięcia niektórych wspinaczy, ale także zastanawiał się nad głębszym sensem taternictwa i zjawiskiem "górskiej śmierci".
Uważał taternictwo za sport przestrzenny, będący zmaganiem człowieka z przyrodą, a nie tylko zdobywaniem rekordów. Jego słowa, że nie dla rekordu chodzą w góry, świadczą o romantycznym i jednocześnie dojrzałym podejściu do wspinaczki.
Tragiczna Śmierć
Kariera i życie Wiesława Stanisławskiego zakończyły się tragicznie i przedwcześnie. Zginął 4 sierpnia 1933 roku w wieku zaledwie 24 lat, podczas próby pierwszego przejścia zachodniej ściany Kościołka w Dolinie Batyżowieckiej. Razem z nim śmierć poniósł jego partner, Witold Wojnar. Okoliczności wypadku do dziś pozostają niewyjaśnione, co dodatkowo przyczyniło się do utrwalenia jego legendy jako "człowieka gór, który wszystko im poświęcił".
Mimo krótkiego życia, Wiesław Stanisławski wywarł ogromny wpływ na rozwój taternictwa, wyprzedzając swoje czasy i wyznaczając kierunek, kontynuowany przez następne pokolenia polskich wspinaczy, którzy zrealizowali jego marzenia o zdobywaniu wielkich szczytów poza Tatrami. Na jego część nazwano wiele dróg taternickich oraz formacji skalnych (np. Komin Stanisławskiego na dobrze mu znanej północnj ścianie Małym Kieżmarskim Szczycie).
