Hala Gąsienicowa znajduje się w górnej części Doliny Suchej Wody Gąsienicowej, będącej tatrzańską doliną walną. Miejsce to ogranicza od południa główna grań Tatr, od wschodu wschodnia grań Świnicy zaś od północy i zachodu północno-wschodnia grań Kasprowego Wierchu. Tym sposobem do szeroko pojmowanej Hali Gąsienicowej możemy zaliczyć Dolinę Czarną Gąsienicową i Dolinę Zieloną Gąsienicową, które rozdziela grań Kościelców. Są to miejsca słynące z pięknych jezior (w samej Dolinie Zielonej Gąsienicowej jest ich kilkanaście!), spośród których najpiękniejszym jest Czarny Staw Gasienicowy. Wszystkie cieki wodne, wypływające z nich tworzą Suchą Wodę Gąsienicową. Ten zakątek Tatr rozciąga się na wysokość pięter regla górnego i kosodrzewiny. Szczególnie cenną i lubianą przez turystów rośliną, która tu zobaczymy, jest kwitnąca w okresie letnim wierzbówka kiprzyca, okrywająca wówczas fioletowym kolorem całe to niezwykłe miejsce.

Z Hali Gąsienicowe możemy zobaczyć wiele spośród najsłynniejszych szczytów w całych Tatrach. Ponad nią wyrastają w końcu takie wierzchołki jak Świnica, Kościelec czy Kasprowy Wierch. Także ponad tym rejonem przebiega legendarna Orla Perć, której przebieg jest dobrze stąd widoczny. Nie dziwi zatem, że Hala Gąsienicowa stanowi rewelacyjny punkt wyjścia na liczne szlaki – od tych bardzo łatwych po najtrudniejsze w całych Tatrach!

Sama nazwa miejsca wiąże się z góralskim rodem Gąsieniców, który tu niegdyś mieli tu swe ziemie (z czasem ten teren uległ znacznemu rozdrobnieniu). Niegdyś określano ją mianem Hali Stawy lub Hali ku Stawom, zaś Doline Gąsienicową nazywano Doliną Siedmiu Stawów. Rejon ten był bardzo intensywnie użytkowany przez pasterzy, czego najlepszą pamiątką są liczne szałasy, które dalej tu stoją. W wyniku powołania do życia Tatrzańskiego Parku Narodowego tutejsze ziemie zostały przejęte przez Skarb Państwa.

Turyści zaczęli przybywać na Halę Gąsienicową już w XIX w. Wśród bywalców tego rejonu można wspomnieć takie sławy jak Henry Sienkiewicz, Bolesław Prus czy Maria Skłodowska-Curie, zaś później nawet… Włodziemierz Lenin! Aby obsłużyć zwiększający się ruch turystyczny zaczęły tu powstawać pierwsze schrony i schroniska turystyczne. Pierwotnie za miejsca odpoczynku służyły jedynie tutejsze szałasy (gości przyjmował tu na przykład legendarny przewodnik, Maciej Sieczka). Z czasem z inicjatywą wyszło Towarzystwo Tatrzańskie, które w 1890 r. postawiło tu obiekt, znany później jako stare schronisko na Hali Gąsienicowej. W okresie międzywojennym przejął je Klub Wysokogórski, zaś po II wojnie światowej zostało rozebrane. Równolegle działało tu schronisko przy Czarnym Stawie Gąsienicowym, które wzniósł w 1984 r. syn Macieja Sieczki, Józef (obiekt określano stąd mianem „Sieczkowej Budy”). Co ciekawe, samo Towarzystwo Tatrzańskie nosiło się z zamiarem budowy swojego budynku przy słynnym jeziorze, lecz plany te nie doczekały się realizacji. Schronisko Sieczki spłonęło w pożarze w 1920 r. Co ciekawe, przez pewien czas służyło jako magazyn materiału, służącego słynnemu ks. Walentemu Gadowskiemu do wytrasowania Orlej Perci.

Jeśli zaś mowa o legendarnym szlaku, to przyczynił się on do popularyzacji tego rejonu. Od samego początku jej powstania przyciągała rzesze zainteresowanych, którzy przy okazji jeszcze chętniej zaczęli zaglądać na samą Halę Gąsienicową. Polskie Towarzystwo Tatrzańskie (funkcjonujące pod taką swoją nazwą od 1919 r.) postanowiło postarać się o większą bazę noclegową, co też stanowiło impuls do budowy schroniska Murowaniec. W jego otwarciu w lipcu 1925 wzięli udział znakomici goście z samym prezydentem Rzeczypospolitej, Stanisławem Wojciechowskim. Obiekt poświęcił z kolei wspomniany ks. Walenty Gadowski.

Kolejnymi ważnymi wydarzeniami, które wpłynęły na popularność Hali Gąsienicowej było otwarcie kolejki na Kasprowy Wierch w 1936 r. – turyści, którzy tam wjechali, często schodzili tu, aby zajrzeć chociażby do coraz tłumniej odwiedzanego Murowańca. Rejon stał się także istna Mekką taterników – zarówno tych zaawansowanych, jak i dopiero zaczynających swą przygodę (to za sprawą zróżnicowanych dróg wspinaczkowych, jakie oferują tutejsze turnie). Środowisko wspinaczy ma tu od lat 70. do swojej dyspozycji kultową Betlejemkę, czyli dość surową lecz klimatyczną chatkę, która stanowi Centralny Ośrodek Szkolenia Polskiego Związku Alpinizmu. Nie można oczywiście zapomnieć o narciarzach, którzy od samych początków uprawiania białego szaleństwa w Tatrach chętnie tu zaglądali. Także do ich dyspozycji oddano w 1938 r. kolej krzesełkową, która od 2022 r. kursuje także latem.

Warto także dodać, że na Hali Gąsienicowej od 1913 funkcjonuje pierwsza w polskich górach stacja meteorologiczna. Pierwotnie należała do Towarzystwa Tatrzańskiego i działała jako stacja pomiarowa Sekcji Przyrodniczej. Obecnie zaś zarządza nią Polska Akademia Nauk.

Halę Gąsienicową można śmiało polecić wszystkim turystom bez względu na stopień zaawansowania. Rządni wrażeń mogą stąd wybrać się na Orlą Perć, z którą łączy się tutaj kilka innych szlaków (umożliwiających w razie potrzeby szybsze zejście), Świnicę lub Kościelec. Osobom, pragnącym spokojniejszej wycieczki, można śmiało polecić wybranie się chociażby nad urokliwy Czarny Staw Gąsienicowy. Nietrudno stąd także dostać się na Kasprowy Wierch, na który prowadzi dość ruchliwy szlak turystyczny.

Miejsca na Hali Gąsienicowej:

Schronisko Murowaniec
Betlejemka
Czarny Staw Gąsienicowy
Zielony Staw Gąsienicowy

Szlaki z Hali Gąsienicowej:

Szlak żółty na Kasprowy Wierch (1 h 50 min)
Szlak zielony na Przełęcz Liliowe (1 h 40 min)
Szlak czarny na Świnicką Przełęcz (2 h 5 min)
Szlak niebieski na Przełęcz Między Kopami (20 min)
Szlak czarny do Brzezin (1 h)
Szlak zielony na Waksmundzką Rówień (2 h 10 min)
Szlak żółty do Doliny Pańszczyca (1 h)
Szlak niebieski nad Czarny Staw Gąsienicowy (40 min)