Dolina Batyżowiecka to dolina walna, znajdująca się pomiędzy Doliną Wielicką (rozgranicza je masyw Gerlacha oraz grzbiet Suchego Wierchu Batyżowieckiego) a Doliną Mięguszowiecką (oddzielone są granią, odchodzącą od Zmarzłego Szczytu). Od północy przez główną grań Tatr graniczy z Doliną Kaczą, będącą górnym piętrem Doliny Białki.

Nad Doliną Batyżowiecką górują takie kolosy jak Gerlach czy Kończysta. Głównym ciekiem wodnym jest Batyżowiecki Potok, wypływający z Batyżowieckiego Stawu, który wpada do Wielickiego Potoku nieopodal miasta Świt. Tuż przy granicy piętra kosodrzewiny i piętra halnego opada kaskadami, zwanymi Batyżowieckimi Wodospadami. Ciekawostką jest Czarny Staw Batyżowiecki, najniżej położony naturalny zbiornik w Tatrach Wysokich (znajduje się nieopodal Wyżnich Hagów na wysokości około 1230 m n.p.m.). W dolinie znajdziemy także kilka innych, mniejszych jeziorek.

Nazwa doliny wywodzi się od pobliskiej miejscowości Batyżowce, której nazwa upamiętnia szlachcica Batyza, obdarowanego tymi ziemiami w XIII wieku przez węgierskiego króla Belę IV. W przeciwieństwie do wielu sąsiednich dolin, Batyżowiecka uniknęła intensywnej eksploatacji pasterskiej i górniczej. Przez długi czas stanowiła prywatną własność lokalnych magnatów, wśród których był książę Christian Hohenlohe, znany z historycznego sporu z hrabią Adamem Zamojskim o Morskie Oko. Na początku XX wieku górną część doliny przejął skarb państwa, a po rozpadzie Austro-Węgier zainteresowała się nią Czechosłowacja, wykupując ten teren w 1928 roku. W 1949 roku dolina stała się częścią nowo utworzonego Tatrzańskiego Parku Narodowego (TANAP).

Dolina Batyżowiecka należy do najmniej zagospodarowanych turystycznie dolin w Tatrach, co wynika między innymi z obszaru ochrony ścisłej w jej dolnej części. Przebiega tędy jedynie znakowana na czerwono Magistrala Tatrzańska oraz żółty szlak prowadzący ze Stwoły nad Batyżowiecki Staw. Górne partie doliny są rajem dla taterników, którzy mierzą się tu z wymagającymi ścianami Gerlacha i Kończystej. Szczególnie popularna jest Batyżowiecka Próba, często wybierana przez wspinaczy jako droga zejścia po zdobyciu najwyższego szczytu Tatr. Dzięki temu Dolina Batyżowiecka pozostaje jednym z najbardziej spokojnych zakątków Tatr, dostępnym głównie dla doświadczonych turystów i wspinaczy.

Szlaki z doliny Batyżowieckiej:

Szlak czerwony na Przełęcz pod Osterwą (1 h 35 min)
Szlak żółty Wyżnich Hagów (1 h 35 min)