Miejsce to stanowi najdalej wysuniętą na wschód tatrzańską dolinę walną. Jej północna granica opiera się o główną grań Tatr (na tym odcinku znajdziemy Przełęcz pod Kopą, oddzielającą Tatry Wysokie od Bielskich), zachodnia o południowo-wschodnia grań Wyżniego Baraniego Zwornika, zaś wschodnia o grań Tatr Bielskich. Nad Doliną Kieżmarską wznoszą się takie giganty jak Łomnica, Durny Szczyt, Kiezmarski Szczyt czy Baranie Rogi. W skład tego zakątka Tatr wchodzą Dolina Przednich Koperszadów, Dolina Białych Stawów i Dolina Zielona Kieżmarska (w skład której wchodzi kilka innych dolin), gdzie znajdziemy słynny Zielony Staw Kieżmarski. Przez Dolinę Kieżmarską płynie Biały Potok Kieżmarski (dopływ Popradu), który powstaje z połączenia Zielony Potok Kieżmarski i Potoku spod Kopy.
Nazwa tego miejsca pochodzi oczywiście od spiskiego miasta Kieżmark, które od czasów średniowiecza stanowiło bardzo ważny ośrodek w tym rejonie. Dolina ta była w XVI w. świadkiem bardzo istotnego z punktu widzenia historii turystyki tatrzańskiej wydarzenia. Tu właścicielka kieżmarskich włości, Beata Łaska, udała się na pierwszą odnotowaną w dziejach wycieczkę w Tatry (jakkolwiek są tezy, iż udała się w rejon późniejszego Starego Smokowca). Najpewniej nie poruszała się na własnych nogach, lecz byłą noszona w czymś na wzór lektyki. Według niektórych podań pod wpływem wrażeń, jakie wyniosła z gór, zdecydowała się zapisać swój majątek swojemu mężowi, dużo młodszemu Olbrachtowi Łaskiemu, który okazał się człowiekiem podłym. Po uzyskaniu pełnych praw do majątku małżonki nakazał ją następnie uwięzić na zamku w Kieżmarku.
Wiemy, że Dolina Kieżmarska była nie tylko użytkowana przez pasterzy, ale także w jej rejonie znajdowały się kopalnie. Wydobywano tu niewielkie pokłady miedzi, czego pamiątką są nazwy terenowe (np. Miedziana Ławka lub Dolina Koperszadów, która to nazwa ma niemieckie pochodzenie i bywa też określana jako „Miedziodoły”). Zaglądali tu także poszukiwacze skarbów oraz badacze przyrody – zarówno ożywionej, jak i nieożywionej, czego przykładem są wizyty chociażby legendarnego brata Cypriana z Czerwonego Klasztoru (znanego też jako „latający mnich”, który za karę miał zostać przez niebiosa zamieniony w skałę, znaną nam dziś jako Mnich znad Morskiego Oka), Stanisława Staszica czy Ludwika Zejsznera.
Jak w wielu innych miejscach w Tatrach, turyści na większą skalę zaczęli tu pojawiać się w XIX w. Tym sposobem postarano tu się o budowę obiektu noclegowego, którym pierwotnie był schron na Rakuskiej Polanie, z czasem przeniesiony nad Zielony Staw Kieżmarski. Wtedy też rozpoczęła się wielka kariera słynnego schroniska, które po dzisiejszy dzień jest bardzo chętnie odwiedzane przez licznych turystów. Wśród jego gospodarzy byli liczni byli sportowcy – w tym olimpijczycy!
W Dolinie Kieżmarskiej biegnie kilka szlaków. Największe tłumy spotkamy na trasie z parkingu przy Kieżmarskiej Białej Wodzie, która biegnie nad Zielony Staw Kieżmarski. Niektórzy wybierają się tu ścieżką z Tatrzańskich Matlar. W poprzek doliny zmierza z kolei znakowana kolorem czerwonym Magistrala Tatrzańska, która schodzi tu z Rakuskiej Czuby i prowadzi na Kopę Bielską. Najtrudniejszym szlakiem jest stanowczo droga na Jagnięcy Szczyt, która jest nie tylko długa, ale i trudniejsza technicznie (znajdziemy tu chociażby łańcuchy). W rejonie bardzo często pojawiają się taternicy, którzy mają tu okazję spożyć swą energię na potężnej północnej ścianie Małego Kieżmarskiego Szczytu, będącej najwyższą w całych Tatrach (900 m) oraz na Jastrzębiej Turni, gdzie wytyczono jedne z najtrudniejszych dróg w całym pasmie.
Miejsca w Dolinie Kieżmarskiej:
Schronisko schroniska nad Zielonym Stawem Kieżmarskim
Wielki Biały Staw
Zimna Studnia
Szlaki z wylotu Doliny Kieżmarskiej:
Szlak żółty do schroniska nad Zielonym Stawem Kieżmarskim (3 h)
Szlak niebieski nad Wielki Biały Staw (3 h 20 min)
