Doliną Rohacką nad Rohackie Stawy

Czas przejścia: 6 h 35 min
Poziom zaawansowania: bardzo łatwo

 

Wycieczka nad Rohackie Stawy nie sprawia trudności technicznych, a szlak prowadzi przez niezwykle malownicze rejony Tatr Zachodnich. Wyprawę można rozpocząć i zakończyć w tym samym punkcie: nieopodal schroniska na Zwierówce, do którego można dotrzeć komunikacją miejską z Zuberca.

SCHRONISKO NA ZWIERÓWCE
Wysokość: 1028 m


Chata Zverovka (w jęz. polskim schronisko na Zwierówce), położona jest na polanie w głębi Doliny Zuberskiej, u zbiegu dolin Łatanej i Rohackiej. Ze Zwierówki rozpościera się wspaniały widok na Dolinę Rohacką. Obejmuje on panoramę grani głównej, od grzbietu Przedniego Salatyna aż po Rohacz Płaczliwy. W okolicy schroniska znajduje się stróżówka HZS (słowackiego odpowiednika TOPR-u). Na skraju polany położone są budynek leśniczówki i centrum informacyjne TANAP. Chata jest czynna przez cały rok.

Historia

Pierwszym schroniskiem, które stało u wylotu Doliny Łatanej, był domek leśników (od 1912 roku do pożaru w roku 1926). W kolejnych latach z inicjatywy Jána Ťatliaka, jednego z pionierów turystyki tatrzańskiej, wzniesiono nowe schronisko. Maťašákovą útulňa, bo tak nazwano budynek, początkowo służyła turystom tylko w sezonie letnim. Całodobową działalność wprowadzono w 1935 roku.

Podczas II wojny światowej przebywali tam członkowie sztabu I Słowackiej Brygady Partyzanckiej. Rannych ukrywano w domku umiejscowionym na stokach Skrajnego Salatyna. 9 grudnia 1944 roku miał miejsce atak Niemców, na skutek którego zginęło 21 partyzantów, 16 zaginęło, a ponad 30 zostało rannych. Spłonął również magazyn żywności, co w połączeniu z trudnymi warunkami pogarszało sytuację partyzantów, którzy pozostali przy życiu. W 1945 roku odbudowano spalone przez Niemców schronisko. Obecny budynek wzniesiony został w latach 1948-1949, do dnia dzisiejszego wielokrotnie remontowany.

Noclegi

Schronisko na Zwierówce dysponuje jedenastoma pokojami dla 2 - 8 osób. Dodatkowe miejsca oferowane są w domkach obok schroniska, 6 z nich mieści po 5 osób a jeden dwupokojowy przeznaczony jest dla 8 osób, po 4 w jednym pokoju. Wszystkie pokoje wyposażone są w umywalkę i ciepłą wodę, niektóre również w toaletę i prysznic. Koszt noclegu w zależności od ilości miejsc w pokoju i poziomu standardu wynosi od 7 € do 25 € / os. Dla dzieci do 12 roku życia zniżka 30%. W schronisku funkcjonuje jadalnia (od 7.30 do 22) z godnymi polecenia posiłkami. Do specjalności kuchni należą m.in. bryndza, pierogi z kapustą, pikantne żeberka i pieczony ser wędzony. Cena wyżywienia wynosi 11 €, samej kolacji 7 €, a śniadania 4 €, dla dzieci ceny o ok. 25% niższe. Opłata za psa to 2,50 € / dobę. Przed budynkiem schroniska znajduje się parking dla zmotoryzowanych turystów. 

Dojście do schroniska i dostępne szlaki

Do schroniska można dotrzeć komunikacją miejską z miejscowości Zuberec, a także czerwonym szlakiem z tego samego miejsca. Chata Zverovka stanowi doskonałą bazę wypadową w Dolinę Rohacką, na Brestową, Banówkę czy Grzesia.

Dalsza podróż --> na Adamculę (1 h 10 min)

Ze Zwierówki początkowo idziemy żółtym szlakiem, który wkrótce doprowadza nas do rozdroża. Tam wybieramy szosę znakowaną na czerwono, która pnie się do góry aż do kolejnego rozstaju dróg.


ADAMCULA
Wysokość: 1085 m

Adamcula (po słowacku także Adamcula) to niewielka polana położona w Tatrach Zachodnich, która znajduje się w Dolinie Rohackiej przy szosie prowadzącej od Zwierówki do Bufetu Rohackiego. W prawo można odbić do Rohackiego Potoku. Przy drodze znajduje się słupek z tabliczkami szlaków, wiata i ławka. Nazwa polany pierwotnie odnosiła się do szałasu należącego do Adama z Ziemiańskiej Dziedziny na Orawie. Szałas ten był przenoszony w różne miejsca doliny, zależnie od potrzeb, aż w końcu także polankę zaczęto nazywać Adamculą. Dawniej mówiono o niej także Skoruszowa Polanka, od gwarowego określenia rosnącej tu jarzębiny, czyli skoruszy. Z Adamculi można zobaczyć między innymi Trzy Kopy, Banówkę, Spaloną Kopę czy Brestową. Prowadzą tędy szlaki: czerwony z Zuberca do Tatliakowej Chaty, żółty na Banikowską Przełęcz oraz niebieski do Rohackich Stawów.

Dalsza podróż --> do Tatliakowej Chaty (50 min)

Z Adamculi nadal idziemy szosą oznaczoną na czerwono. Naszym oczom na południowym wschodzie ukazuje się Wołowiec. Docieramy do porośniętego trawą placu, ścieżka zaczyna piąć się stromiej i wprowadza w górnoreglowy las.


TATLIAKOWA CHATA
Wysokość: 1380 m

Bufet Rohacki, czyli  Tatliakowa Chata, zwany jest przez Słowaków „Bývalá Ťatliakova chata". Nazwa ta nawiązuje do pioniera turystyki górskiej Jána Ťatliaka; obok bufetu znajduje się także upamiętniający go obelisk. Bufet znajduje się w Dolinie Rohackiej w Tatrach Zachodnich i jest czynny w sezonie letnim.

Historia

Początkowo z inicjatywy Alexandra Demiana w 1883 roku po południowej stronie Rohackiego Potoku powstało małe schronisko. W roku 1933 dobudowano kolejną chatkę, która przejęła funkcję schroniska, oferując około 40 miejsc noclegowych. Cztery lata później dzięki staraniom wspomnianego Jána Ťatliaka na północnym brzegu potoku rozpoczęła się budowa nowego schroniska, które oddano do użytku w 1941 roku. Później służyło za schronienie dla rodzin żydowskich i partyzantów. Budynek wraz ze schronem Demiana zostały spalone przez Niemców w 1944 roku po bitwie na Zwierówce. Schronisko odbudowano w latach 1946-1947 i poszerzono do ponad 100 miejsc noclegowych, jednak w 1963 roku podczas burzy i ten budynek spłonął, pozostał tylko piętrowy domek tzw. narciarni, w którym urządzono bufet turystyczny. W latach 2011-2012 rozpoczęła się jego rozbudowa, ale lawina w 2013 roku uszkodziła niewykończony jeszcze budynek. Obecnie, od czerwca 2017 roku, mieści się tu nie tylko bufet, ale także schronisko. 

Noclegi

W sezonie letnim, od 15 czerwca do 30 października, schronisko oferuje 42 miejsca noclegowe w sześciu pokojach: znajduje się tam 25 łóżek, możliwe jest także dostawienie łącznie 17 materacy – wówczas należy jednak mieć swój śpiwór. W każdym pokoju znajduje się umywalka, w niektórych także łazienka i WC. Cena za nocleg waha się od 12 euro za materac bez pościeli w pokoju wieloosobowym do 50 euro za łóżko z pościelą w pokoju 2-osobowym. W schronisku znajduje się także duża jadalnia z kominkiem oraz bufet.

Dojście do schroniska

Do Tatliakowej Chaty można dojść czerwonym szlakiem z Zuberca przez Zwierówkę i Dolinę Rohacką, zielonym z Zabratowej Przełęczy lub niebieskim przez Dolinę Smutną ze Smutnej Przełęczy.

Dalsza podróż --> nad Rohackie Stawy (1 h 40 min)

Chodnik wiedzie wschodnią stroną doliny, prowadzą nas znaki niebieskie i zielone. Idziemy przez kosodrzewiny, możemy podziwiać wspaniały widok na Rohacze. Docieramy do rozstaju szlaków: niebieski wprowadza do Smutnej Doliny, my zaś wybieramy zielone oznaczenia, które prowadzą w górę. Osiągamy tarasy Przedniego Zielonego, na którym na trzech poziomach leżą Rohackie Stawy.


ROHACKIE STAWY

Rohackie Stawy (Roháčske plesá) położone są w Tatrach Zachodnich, w górnej części Doliny Rohackiej. Miejsce jest niedostępne dla turystów w okresie od 1 listopada do 14 czerwca.

Cztery Rohackie Stawy leżą na trzech poziomach na tarasach wzniesienia Przednie Zielone. Niżni Rohacki Staw położony jest na wysokości 1562 m, ma 2,23 ha powierzchni i 6,5 m głębokości. W XIX wieku nazywany był Zielonym lub Orawskim Morskim Okiem. Szlak okrążą go od północy; po prawej stronie ścieżki znajduje się chatka, zbudowana przez ratowników w latach 60. ubiegłego wieku – służyła za magazyn sprzętu. Z Przedniego Zielonego do jeziorka i dalej w dół, do dawnego schroniska, biegła trasa zjazdowa pierwszych zawodów narciarskich w dolinie, które miały miejsce w 1941 roku. Pośrednie Stawy Rohackie położone są wyżej – pierwszy z nich, mniejszy (0,21 ha powierzchni i 1,3 m głębokości), na wysokości 1648 m, natomiast drugi (0,58 ha powierzchni), który powoli zarasta, na wysokości ok. 1652 m. Wyżni Rohacki Staw leży na wysokości 1719 m, ma 1,44 ha powierzchni i 8,2 m głębokości. Jego kształt przypomina rybę, brzegi są skaliste. W otoczeniu można podziwiać Trzy Kopy, a na wschodzie garb Wołowca. Do stawów można dotrzeć zielonym szlakiem od Tatliakowej Chaty, który prowadzi dalej na Banikowską Przełęcz, a także szlakiem niebieskim od Adamculi.

Dalsza podróż --> na Adamculę (1 h 55 min)

Obchodzimy stawy zielonym szlakiem, po czym niebieskie oznaczenia prowadzą nas zakosami w dół w Dolinę Spaloną. Na rozejściu szlaków znów wybieramy znaki niebieskie, które sprowadzają zakosami po trawiastym zboczu do kamiennej niecki, w której leży mały stawek, zwany Zielonym, Żabim lub Studnicą. Po zwałach złomów docieramy na brukowany kamieniami placyk. Przy górnej granicy lasu do niebieskiego szlaku dołącza się żółty i obydwa wiodą kamienistym chodnikiem obok Spaleńskich Siklaw na Adamculę.

Dalsza podróż --> jak na początku (1 h)