Lodowa Przełęcz

Wycieczka na Lodową Przełęcz

Napisane przez: Kinga Sołtys

Foto: Fotolia , 29/07/2019


Czas przejścia: 8h 15 min

Poziom trudności: trudno

 

Lodowa Przełęcz znajduje się w Tatrach Wysokich na wysokości 2376 m n.p.m. i tym samym jest najwyżej położoną tatrzańską przełęczą dostępną znakowanym szlakiem. Można na nią wejść z Jaworzyny Tatrzańskiej (Tatranská Javorina) lub spod Schroniska Teryego (Téryho chata). Poniżej propozycja wycieczki od Schroniska Teryego z zejściem do Jaworzyny Tatrzańskiej. 

STARY SMOKOWIEC
Wysokość: 1010 m

Stary Smokowiec to najstarsza tatrzańska osada rekreacyjna znana z czarownej, górskiej scenerii. Znajduje się u podnóża Tatr Wysokich na Słowacji i stanowi część administracyjnej struktury miasta Wysokie Tatry. Nieopodal znajdują się miejscowości Tatrzańska Łomnica i „reszta Smokowców”: Nowy Smokowiec, Dolny Smokowiec, Górny Smokowiec, z których Stary Smokowiec jest największy. Nad osadą góruje m.in. Sławkowski Szczyt, który jest jednym z możliwych kierunków, które można obrać ze Starego Smokowca.

Historia

Rozwój miasta datuje się głównie na dziewiętnasty wiek, kiedy to Jan Rainer rozbudował osadę o budynki sanatoryjne: Flora (w 1839 roku), Szwajcarski Dom i Bellevue (1850 rok) i inne. Należy wspomnieć, że później, z okazji narciarskich Mistrzostw Świata w 1970 roku, między perełki architektoniczne wtłoczono duże betonowe budynki, które nieco zakłóciły idylliczny charakter Starego Smokowca.

Miejscowość część swego uroku straciła również 19 listopada 2004 roku, za sprawą huraganu, który niemal doszczętnie zniszczył okoliczne lasy (powierzchnia co najmniej 14 tys. hektarów). Słowacy powstałe szkody usuwali aż przez 2 lata. Za sprawą diametralnej zmiany krajobrazu wydano pozwolenie na rozbudowę istniejącej już, szerokiej sieci narciarskiej (dziś prosperuje tu ośrodek narciarski Stary Smokovec). W miejscowości obecnie mieści się również siedziba słowackiej służby ratowniczej Górskiego Pogotowia Ratunkowego (HZS).

Turystyka

Osada potrafi olśnić turystów swoim nieco staroświeckim charakterem, licznymi budynkami willowymi, a także zielonymi terenami pośród górskiej scenerii. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych dzieł architektury jest Grand Hotel, który został wybudowany tu już w 1904 roku. Miasto słynie również z Smokowskiej wody mineralnej. Już w osiemnastym stuleciu, wokół jej źródła wybudowano leśniczówkę i myśliwską chatę.

Do atrakcji miejscowości zarówno w sezonie jak i poza nim można wliczyć wiele elementów. Położone nieopodal w górach Siodełko (Hrebienok) zmienia się zimą w centrum sztuki lodowej. Odbywają się tu mistrzostwa w artystycznym rzeźbieniu w lodzie zwane Tatry Ice Master.

Przy ośrodku Stary Smokowiec funkcjonuje wygodna kolej linowo-terenowa na Hrebieniok, a tor saneczkowy czynny w dzień i w nocy należy do najlepszych atrakcji zimowych. Latem w miejscowości można skorzystać z bogatej oferty SPA, a ci którzy wolą aktywniej spędzać czas, mogą potraktować miasto jako doskonały punkt wypadowy do wyjścia w góry.

Dojazd

Najprościej dojechać z przejścia granicznego w Łysej Polanie: 21 km od granicy, za wsią Tatranska Kotlina, należy kierować się na Drogę Wolności (Cesta Slobody), prowadzącą wzdłuż południowego podnóża Tatr Wysokich. Stąd do Łomnicy jeszcze 8 km. Podróż należy kontynuować drogą 537 aż do Starego Smokowca. Możliwy dojazd transportem publicznym lub elektryczną koleją (Elektriczka).

Dalsza podróż --> na Smokowieckie Siodełko (50 min)

Ze Smokowca na Siodełko prowadzi zielony szlak. Od stacji kolejowej podążamy uliczką w lewo obok Grand Hotelu, mijamy drewniany kościółek i dolną stację kolejki. Dalej szlak wiedzie obok drewnianej willi „Ilona” w górę, ścieżka jest szeroka i wysypana żwirem. Prowadzi równolegle do torów kolejki, dwukrotnie łączy się z szosą. Podczas wędrówki możemy podziwiać Sławkowski Szczyt i Łomnicę.

 

SMOKOWIECKIE SIODEŁKO
Wysokość: 1285 m

Smokowieckie Siodełko w Tatrach Wysokich, czyli Hrebienok, bywa przez Polaków nazywane „smokowiecką Gubałówką”. Rozciąga się z niego piękny widok na grupę Łomnicy.

Smokowieckie Siodełko znajduje się w masywie Sławkowskiego Szczytu. Na Hrebienok można wyjechać kolejką ze Starego Smokowca w niespełna 5 min. Wagoniki kursują od 1 czerwca do 30 października w godzinach 7:30-19:00, w pozostałych miesiącach krócej. Koszt biletu w obie strony to 9 euro, w górę 8 euro, w dół – 7 euro. Dzieci do 6. roku życia podróżują za darmo, przewidziane są także zniżki dla uczniów, młodzieży i seniorów. Kolejka powstała na początku XX wieku z myślą o sportach zimowych. Obecna kolejka zastąpiła poprzednią w 2007 roku, a każdy z dwóch wagoników zabiera 160 pasażerów.

Już w latach 20. ubiegłego stulecia Siodełko było uważane za najpopularniejszy punkt widokowy i wypadowy w Tatrach. Z platformy terenowej rozciąga się bowiem wspaniały widok na Łomnicę, Pośrednią Grań, Spisz i Niskie Tatry. W pobliżu górnej stacji kolejki znajduje się Schronisko Bilíka, a środek platformy zajmuje hotel „Hrebienok". Za nim postawiono kamień z tablicą upamiętniającą wizytę królowej brytyjskiej Elżbiety II w 2008 roku. Od 2013 roku zimową atrakcją Siodełka jest świątynia z lodu; co roku odbywa się tam także międzynarodowy konkurs rzeźby w lodzie Tatra Ice Master.

Na Smokowieckie Siodełko można wyjechać rowerem lub dojść pieszo zielonym szlakiem ze Starego Smokowca wzdłuż kolejki albo znakowaną na czerwono Magistralą Tatrzańską znad Wielickiego Stawu. Obydwa szlaki prowadzą dalej do Rainerowej Chatki, a czerwony dalej do Schroniska Zamkowskiego.

Dalsza podróż --> do Rainerowej Chaty (25 min)

Czerwony szlak prowadzi wygodną ścieżką na Staroleśną Polanę z Rainerową Chatką. Droga biegnie niemal poziomo nad schroniskiem Bilika.

 

RAINEROWA CHATA
Wysokość: 1301 m

Rainerowa Chata (Rainerova chata) znajduje się na Staroleśnej Polanie w Dolinie Zimnej Wody u zbiegu Doliny Staroleśnej i Doliny Małej Zimnej Wody. Jest to najstarszy zachowany w Tatrach schron turystyczny – Johann G. Rainer zbudował go w 1856 roku z myślą o turystach, którzy przyjeżdżali tu zwiedzić Wodospady Zimnej Wody. W kamiennym, krytym gontem budyneczku zaczęto składować drewno, gdy obok postawiono duże schronisko. W latach 1884-1980 stało tu bowiem Schronisko pod Kozicą, zwane „Kamzikiem", które służyło turystom do 1977 roku, a 13 lat później zostało rozebrane.

Rainerowa Chata, zaniedbana i bliska ruiny, w latach 1982-1983 została zabezpieczona przez TANAP. W 1997 roku Peter Petras, tragarz górski i nauczyciel z Kieżmarku, wydzierżawił budynek i przeprowadził w nim gruntowny remont. Uruchomił tam bufet ogrzewany piecem kaflowym i oświetlany lampami naftowymi. Nie oferuje noclegów, ale poza bufetem znajdują się tu także sklep z pamiątkami i muzeum nosiczów tatrzańskich. Na polanie organizowane są cykliczne imprezy: w grudniu chatar Petras buduje szopkę ze śniegu i lodu, w czerwcu następuje otwarcie sezonu letniego, a w połowie sierpnia – Dzień Rainerowej Chatki.

W rejonie chaty znajduje się sporo szlaków turystycznych. Niebieski wiedzie tu z Tatrzańskiej Łomnicy, zielony ze Starego Smokowca przez Smokowieckie Siodełko. Obok chaty przebiega także znakowana czerwono Magistrala Tatrzańska, prowadząca ze Smokowieckiego Siodełka obok Chaty Rainera do Schroniska Zamkovskiego i dalej do Schroniska Łomnickiego. Od Rainerowej Chaty można przejść szlakami niebieskim i zielonym nad Wodospady Zimnej Wody, a dalej żółtym – do Długiego Wodospadu.

Dalsza podróż --> do schroniska Zamkowskiego (40 min)

Na rozdrożu wybieramy znaki zielone i czerwone. Szlak przekracza Staroleśny Potok, następnie prowadzi w górę zakosem na skalny próg. Przechodzimy przez mostek obok Wyżniego Wodospadu, dalej ostro w prawo. Czeka nas podejście przez pole złomów granitu, później kolejnym zakosem ścieżka wprowadza w las. 


SCHRONISKO ZAMKOWSKIEGO
Wysokość: 1475 m

Schronisko Zamkowskiego (słowacka nazwa: Zamkovského chata) znajduje w Dolinie Małej Zimnej Wody, w słowackich Tatrach Wysokich. Jego nazwa pochodzi od imienia węgierskiego taternika i przewodnika słowackiego pochodzenia, Štefana Zamkowskiego. W miejscu, gdzie stoi schronisko krzyżują się szlaki czerwony i zielony. Nieopodal znajduje mini elektrownia, wybudowana na Małej Zimnej Wodzie.

Historia

Budynek powstał w latach 1942-1943. Pięć lat później, w 1948 roku władze Czechosłowacji odebrały go Štefanowi Zamkowskiemu, nadając schronisku nowa nazwę – Nálepkova chata (od nazwiska kapitana Nálepki, partyzanta niezwiązanego z Tatrami). Do początkowej nazwy powrócono w 1992 roku, kiedy budynek przejął wnuk Zamkowskiego – Stanislav Tichy. Od 2004 roku chatarem schroniska jest Jana Kalinčíková.

Noclegi

Schronisko Zamkowskiego jest czynne przez cały rok. Dysponuje 23 miejscami noclegowymi w pokojach 2, 4 i 5-osobowych z łóżkami piętrowymi, możliwe są 2 dostawki. WC i prysznic z ciepłą wodą znajdują się na korytarzu. Cena noclegu dla jednej osoby w sezonie (01.02-31.03, 01.06-31.10, 26.12-02.01) wynosi: 20 € / dobę, 17 € / dobę w przypadku trzech i więcej noclegów. Poza sezonem cena wynosi 17 € od osoby za dobę lub 15 € przy rezerwacji na co najmniej 3 doby i 13 € / dobę przy pobycie od poniedziałku do piątku. Przewidziane są 30% zniżki dla dzieci do 12 roku życia. Koszt pościeli to 2 € za noc. Opłata miejscowa wynosi 1 €. Jest możliwość zabranie ze sobą psa, za dodatkową opłatą 7 € / noc. W schronisku znajduje się kącik dla dzieci, a przy wejściu do budynku – letni taras. W przypadku złej pogody możliwy jest nocleg na strychu, trzeba mieć jednak własny śpiwór.

Schronisko Zamkowskiego oferuje bogatą ofertę pełnego wyżywienia. Specjalnościami są zupy: czosnkowa, kapuściana lub z soczewicy; gulasz, kiełbasa i tradycyjne słowackie ciasta i pierogi, a także piwo z beczki. Za niepełne wyżywienie zapłacimy tu 14 €, śniadanie to koszt 5,5 €, natomiast obiadokolacja 8,5 €. Jest również możliwość zamówienia paczki z przekąskami w cenie 6 €.Schronisko oferuje zniżki JAMES, KST, SVHT, ČHS, KČT, Alpenverein, ISIC.

Dojście do schroniska i dostępne szlaki

Dojście do schroniska na ogół nie stanowi problemu ani zimą, ani latem ze względu na łatwy szlak prowadzący do niego ze Starego Smokowca przez Hrebienok (ok. 45 min).

Z chaty można wybrać dalszą trasę, do końca Doliny Małej Zimnej Wody, gdzie znajduje się Téryho chata i wrócić tą samą trasą. Na bardziej doświadczonych turystów oczekuje opcja wejścia na Czerwoną Ławkę lub Lodową Przełęcz.

Dalsza podróż --> do schroniska Téryego (1 h 30 min)

Spod schroniska wyruszamy zielonym szlakiem. Przekraczamy górną granicę lasu i wędrujemy wśród kosodrzewiny. Mijamy Kolebę Łomnicką, później ścieżka skręca ostro w lewo i wznosi się po blokach i złomach na skraj progu skalnego. Zakosami podchodzimy na próg Doliny Pięciu Stawów Spiskich, nad Przednim Stawem dróżka skręca na zachód.


SCHRONISKO TERYEGO
Wysokość: 2015 m

Schronisko Téryego, bo tak brzmi polska nazwa chaty, położone w słowackiej części Tatr Wysokich, na granicy Doliny Małej Zimnej Wody i Doliny Pięciu Stawów Spiskich. Jest najwyżej położonym w Tatrach schroniskiem, które jest czynne przez cały rok. Wyżej usytuowane jest tylko schronisko pod Rysami, otwierane jednak tylko sezonowo. Turyści często nazywają Chatę Téryego – Terinką. Roztacza się stąd wspaniały widok na Pośrednią Grań, Łomnicę i Lodowy Szczyt.

Historia

Projekt budynku wyszedł spod ręki architekta Gideona Majunkego. Schronisko zostało wzniesione w 1899 roku. Ponad 50 ton materiału potrzebnego do budowy musiało zostać przetransportowane na plecach budowniczych.

Patronem chaty został Ödön Téry – taternik, inicjator budowy schroniska, zdobywca okolicznych szczytów i dróg. W okresie międzywojennym schronisko należało do Klubu Czechosłowackich Turystów, od 1939 roku do Klubu Słowackich Turystów i Narciarzy. W czasie wojny ukrywano tu polskich uchodźców z obozów jenieckich, których transportowano później w niższe rejony Tatr. W latach 1984–1986 chata przeszła modernizację, zachowując jednak kanon wyglądu nadany pierwotnie przez projektora budynku.. W 1991 roku schronisko przeszło pod władzę spółki Slovenské Karpaty, zaś później Turservis Klubu Słowackich Turystów. Z początkiem 2011 roku schronisko stało się współwłasnością KST (75%) i Słowackiego Towarzystwa Wspinaczkowego JAMES (25%)

Po zamontowaniu baterii słonecznych schronisko jest w pełni zelektryfikowane. Chatarami schroniska byli kolejno: István Zamkovszky, Slávo Cagašík, Julo Parák, Jardo Sláma, Miro Jílek sr., Franto Skopík, Belo Kapolka, Miroslav Jílek, zaś od 2004 roku chatą zarządza Peter Michalka

Noclegi

Schronisko Téryego dysponuje 24 miejscami noclegowymi w dwóch pokojach 6-osobowych i jednym 12-osobowym. Na każdym łóżku znajdują się dwa koce i poduszka. W toaletach dostępna jest jedynie zimna woda ze studni, w ubikacji znajduje się wiadro, które nie służy do wyrzucania śmieci, ale pełni rolę spłuczki napędzanej siłą ludzkich mięśni. Zakwaterowanie należy zarezerwować z uprzedzeniem, drogą telefoniczną lub mailową. W razie braku miejsc istnieje możliwość przenocowania na podłodze jadalni w cenie 11 €, w takim przypadku schronisko oferuje materac, konieczne jest, abyś posiadał własny śpiwór. Cena za nocleg 1 osoby wynosi 22 €. Nocleg dla dzieci do 6 roku życia jest bezpłatny, gdy śpią w łóżku z rodzicami lub połowę tańszy, gdy wymagają osobnego łóżka. Istnieje opcja noclegu z wyżywieniem. Turyści mogą skorzystać z jadalni, która jest w pełni wyposażana przez słowackich nosiczy. W schronisku znajduje się również kuchnia turystyczna.

Dojście do schroniska i dostępne szlaki

Dojście do chaty szlakiem ze Starego Smokowca przez Hrebienok, z Tatrzańskiej Łomnicy lub Tatrzańskiej Leśnej. Terinka jest doskonałym punktem do podjęcia dalszej wędrówki np. na Czerwoną Ławkę lub Lodową Przełęcz.

Dalsza podróż --> do Dolinki Lodowej (30 min)

Do Dolinki Lodowej kierujemy się zielonym szlakiem. Najpierw wiedzie on przy Pośrednim Stawie Spiskim (2010 m n.p.m.), później skalną bulą, skąd można podziwiać Wielki Staw Spiski (2013 m n.p.m.). Zakosami wchodzimy na południowo - wschodnią Grzędę Kopy Lodowej. Po przejściu na jej południowo - zachodnią stronę otwiera się widok na Dolinkę Lodową. Dochodzimy do rozstaju szlaków. 

 

DOLINKA LODOWA

Wysokość: 2135 m n.p.m.

Jej nazwa pochodzi od długo zalegającego w niej śniegu i lodu. Otaczają ją od północy i zachodu Lodowa Kopa, Lodowy Szczyt, Mały Lodowy Szczyt i Żółty Szczyt. Dolinka jest długa i wąska - zajmuje powierzchnię 0,5 km- praktycznie pozbawiona roślinności. W jej górnej części znajduje się najwyżej położone tatrzańskie jezioro, Lodowy Staw. 

Dalsza podróż --> Lodowa Przełęcz (45 min)

Kierujemy się zielonym szlakiem w stronę trawiasto - skalistej buli. W kamiennej kotlinie leży Lodowy Staw - mijamy go. Idziemy stromo pod górę stożkiem piargowym. Niewielkie trudności mogą sprawiać osuwające się kamienie. W tym miejscu należy zachować szczególną ostrożność. Ze szlaku można podziwiać m.in. szczyty, które górują nad Doliną Jaworową. 

 

LODOWA PRZEŁĘCZ

Wysokość: 2376 m n.p.m. 

Lodowa Przełęcz to bardzo ciekawe siodło położone na głównej grani Tatr pomiędzy Małym Lodowym Szczytem (Široká veža) a Lodową Kopą (Malý Ľadový štít) – uwaga na problemy z nazewnictwem polskim i słowackim. Zachodnie stoki opadają do Doliny Zadniej Jaworowej (Zadná Javorová dolina), wschodnie zaś do Dolinki Lodowej (Dolinka pod Sedielkom), będącej jednym z odgałęzień Doliny Małej Zimnej Wody (Malá Studená dolina). Przejście turystyczne przez przełęcz jest bardzo atrakcyjne i emocjonujące. Znane od dawna, w przeszłości nieco utrudnione przez długo zalegające śniegi. Obecnie prowadzą tu zielone znaki, którymi dojść można z Jaworzyny Tatrzańskiej (Tatranská Javorina) bądź spod Schroniska Teryego (Téryho chata). Ten drugi odcinek ubezpieczony jest łańcuchami, jednakże przejście zalicza się do średnio trudnych. Nawet w środku sezonu ruch tu niewielki. Czasem w okolicy kręcą się taternicy wybierający się na Lodowy Szczyt. W najbliższym czasie planowane jest otwarcie via ferraty wiodącej z Lodowej Przełęczy przez Mały Lodowy Szczyt na Czerwoną Ławkę (Priečne sedno). Wówczas ruch na pewno wzrośnie.

Dalsza podróż --> Żabi Staw Jaworowy (45 min)

Schodzimy z Lodowej Przełęczy drugą stroną, kierując zielonym szlakiem w stronę Doliny Jaworowej. Schodzimy zakosami po piarżystym zboczu, następnie - po trawach i skałach. 

 

ŻABI STAW JAWOROWY

Wysokość:1878 m n.p.m.

Leży w Zadniej Dolinie Jaworowej, niemal na tej samej wysokości, co wierzchołek Giewontu. Leży u podnóży monumentalnych ścian Jaworowych Szczytów, które regularnie zasypują go piargami. Morena zamyka jego zachodni brzeg. 

Dalsza podróż --> Polana Jaworowa (1h 20 min)

Idziemy dalej zielonym szlakiem w stronę Polany Jaworowej. Schodzimy blokowiskiej morenowym, a teren stopniowo łagodnieje. Na wysokości 1520 m n.p.m. przekraczamy Jaworowy Potok. Idziemy dalej wzdróż kosodrzewiny. Powoli dookoła robi się coraz bardziej zielono. Zielony potok przechodzimy, będąc na wysokości ok. 1420 m n.p.m. Następnie szlak prowadzi przez Polanę Jaworową (0,5 km).

 

POLANA JAWOROWA

Wysokość: 1270 - 1400 m n.p.m.

Z obu stron otoczona morenami bocznymi, a w rejonie lasu leżą częściowo rozmyte wały moren stadialnych. Rozciąga się stąd widok na Jaworowe Turnie, Lodową Przełęcz.

Dalsza podróż -->  Jaworzyna Tatrzańska ( 1 godz 30 min)

Kierujemy się na północ, w stronę Jaworzyny Spiskiej. Przechodzimy przez Polanę Jaworzynka, gdzie niegdyś stały szałasy i gajówki. Przed potokiem, na stokach Czarnogórskiej Czuby jest kilka jaskiń. W tym rejonie znajduje się, zamknięty stalową kratą wylot Jaworzynki - drugiej pod względem głębokości słowackiej jaskini. Idąc dalej, po lewej stronie mijamy wapienne urwisko Murowanej Skały. Cały czas idziemy jedynym, zielonym szlakiem. Po niespełna 30 minutach od Polany Jaworowej docieramy do rozdroża nad stacją wodociągową (okolice Gałajdowej Polany) i schodzimy dalej zielonym szlakiem aż do Jaworzyny Tatrzańskiej.

 

JAWORZYNA TATRZAŃSKA

Wysokość: 1010 m n.p.m.

Tatranská Javorina (w języku polskim Jaworzyna Tatrzańska) jest położona w północnej Słowacji, w powiecie Poprad, w historycznym regionie Spisz; usytuowana w Kotlinie Jaworzyńskiej u wylotu Doliny Jaworowej, otoczona oczywiście szczytami Tatr.

Historia

Pierwsze wzmianki na temat istnienia osady pochodzą z roku 1320, choć o początkach rozbudowy miejscowości można mówić dopiero od XVIII wieku. Tatrzańska Jaworzyna rozwijała się głównie za sprawą działającej tam huty żelaza, w której pracowali mieszkańcy z różnych rejonów Spisza, z Jurgowa, Moraw, Śląska, a nawet z Czech. Przyszłość osady stanęła pod znakiem zapytania, kiedy w drugiej połowie XIX wieku wyczerpały się złoża rudy, a w Zakopanem zaczęła funkcjonować konkurencyjna huta. W 1879 Jaworzynę kupił pruski junkier Christian Kraft Fürst von Hohenlohe-Öhringen, zapewniając wiosce pewną przyszłość.

W czasach międzywojennych Jaworzyna Tatrzańska stała się terenem sporu między Polską a Czechosłowacją. Ostatecznie o jej losie zdecydowała rada Ambasadorów, która postanowiła, że większość Spisza przypadnie Czechosłowacji. Przynależność Jaworzyny do danego kraju zmieniała się jeszcze kilkukrotnie. Po II wojnie światowej miejscowość znalazła się w granicach Czechosłowacji, od 1993 roku – Słowacji. Do 2007 roku niedaleko wsi funkcjonowało przejście graniczne Łysa Polana.


Turystyka

Szukając spokoju, odpoczynku i kontaktu z Tatrami, warto udać się do Tatrzańskiej Jaworzyny. Odwiedzając miejscowość nie sposób pominąć zabytkowego drewnianego kościółka pw. św. Anny, wybudowanego w 1903 roku. Z tego miejsca roztacza się ładny widok na Tatry Bielskie. W otoczeniu kościoła znajduje się również drewniana kaplica, niewielki cmentarz i drewniany krzyż.

Zimą w Tatrzańskiej Jaworzynie funkcjonuje ośrodek narciarski. Choć jest on niewielki, dzięki dobrym warunkom śniegowym i lokalizacji tuż za granicą Polski jest licznie odwiedzany przez narciarzy. Są tu 3 wyciągi orczykowe i około 1300 m tras zjazdowych, biegnących głównie wzdłuż wyciągów, na stokach Gombošov vrchu (1194 m n.p.m.) – są to trasy łatwe, a tylko jedna przeznaczona jest dla średniozaawansowanych.

Ponadto w Jaworzynie Tatrzańskiej zaczyna się zielony szlak, prowadzący Doliną Jaworową aż na Lodową Przełęcz.


Dojazd

Tatrzańska Jaworzyna znajduje się około 25 km od Zakopanego. Dojazd samochodem zajmuje ok. 30 minut. Wyjeżdżając z miasta, należy kierować się na Drogę Oswalda Balzera, dalej trasą 67 aż do celu.