na Jagnięcy Szczyt

Czas przejścia: 10 h 15 min
Trudność: trudno

 

Z Jagnięcego Szczytu rozciągają się piękne widoki na Łomnicę, Tatry Bielskie i okoliczne doliny. Wycieczka na charakter wysokogórski, polecamy ją osobom nieco bardziej zaawansowanym, które nie boją się ekspozycji.

BIAŁA WODA
Wysokość: 910 m

Parking Biała Woda (Biela voda) położony jest w Tatrach Bielskich. Jest punktem startowym wycieczki nad Zielony Staw Kieżmarski. Znajduje się pomiędzy Kieżmarskimi Żłobami a Matlarami. Od 2006 roku w czerwcu na trasie z parkingu do Schroniska nad Zielonym Stawem rozgrywany jest bieg górski upamiętniający Karela Jakeša, narciarza i himalaistę, który zginął przysypany przez lawinę w Tatrach Bielskich.

Dalsza podróż --> do Zimnej Studni (1 h 20 min)

Rozpoczynamy podróż na parkingu Biała Woda szlakiem żółtym, który zaprowadzi nas na sam szczyt. Początkowo idziemy szeroką żwirową drogą, najpierw przez wiatrołomy, następnie lasem. Na jakiś czas do żółtych oznaczeń dochodzą niebieskie z Tatrzańskich Matlar. Przekraczamy potok Biała Woda Kieżmarska i podchodzimy przez las wygodną drogą.

 

ZIMNA STUDNIA
Wysokość: 1200 m

Zimna studnia, po słowacku Šalviový prameň, to źródło pitnej wody położone w Tatrach Bielskich. Znajduje się na Polanie Rzeżuchowej w dolnej części Doliny Kieżmarskiej, obudowane jest drewnianą studzienką. Od 1904 roku stał tam schron, używany również jako domek myśliwski. Na jego fundamentach w 1933 roku Július Tardík postawił drewniany pensjonat z gospodą, który po wojnie został upaństwowiony i służył jeszcze turystom. Rozebrano go w 1958 roku.

Dalsza podróż --> do schroniska nad Zielonym Stawem Kieżmarskim (1 h 45 min)

Przy Zimnej Studni odłącza się niebieski szlak i znów prowadzą nas wyłącznie żółte oznaczenia. Oddalamy się od potoku, czeka nas kolejne podejście przez las. Docieramy na Kowalczykową Polanę, skąd zielony szlak wiedzie do Łomnickiego Stawu; dalej jednak podążamy szlakiem żółtym. Droga staje się niewygodna i kamienista, czekają nas zakręty. Las po trochę rzednie i rozpoczyna się piętro kosodrzewiny, a ścieżka znów staje się wygodna i niezbyt stroma.

 

SCHRONISKO NAD ZIELONYM STAWEM KIEŻMARSKIM
Wysokość: 1551 m

Polską nazwą Chaty pri Zelenom plese jest schronisko nad Zielonym Stawem Kieżmarskim. Usytuowane jest ono w słowackich Tatrach Wysokich, w Dolinie Zielonej Kieżmarskiej, położone nad brzegiem Zielonego Stawu Kieżmarskiego. W otoczeniu schroniska panują wyjątkowo korzystne warunki do uprawiania różnych sportów, stąd też bywa ono bardzo oblegane przez turystów, rowerzystów, taterników i narciarzy. Chata pri Zelenem plese jest czynna przez cały rok.

Historia

Historia schroniska sięga okolic 1880 roku. Pierwsi turyści, którzy wybierali się nad Zielony Staw, nocowali pod gołym niebem lub w szałasach pasterskich na Rakuskiej Polanie, w Dolinie Przednich Koperszadów. Na wspomnianej polanie powstała pierwsza, przytulna Egidowa Chata. Nieszczęśliwie do 1890 roku spłonęła dwukrotnie. W latach 1894-1897, na brzegu stawu wzniesiono kamienny budynek z pięcioma izbami. Od imienia fundatora – arcyksięcia Fryderyka Habsburga – nazywano go Fridrichovą chatą lub Bedrichovą chatą. Schronisko z werandą zostało zaprojektowane przez Heinricha Hermanna. Od tego czasu budynek przechodził kilka renowacji, aż do osiągnięcia dzisiejszego wyglądu.

W latach międzywojennych schronisko było własnością Oddziału Kieżmarskiego Karpathenverein. Po przejściu gruntownej modernizacji wraz z powiększeniem, od 1926 roku gospodarzami budynku byli kolejno słynni sportowcy: Matthias Nitsch (przewodnik i taternik), po wojnie Štefan Kovalčík (narciarz biegowy, olimpijczyk z lat 1948 i 1952), Michal Šoltýs (mistrz w narciarskim zjeździe z 1957 roku), a potem Anton Marec (pisarz literatury górskiej). Chatarką była również Jana Gantnerová-Šoltýsová (olimpijka z igrzysk z 1976, 1980, 1984 roku). Od 1991 roku schronisku przewodził Juraj Gantner, zaś obecnie, od 2011 roku chatarem jest Tomáš Petrík. Chata pri Zelenem plese przez wielu turystów nazywana jest nadal Brnčalką lub Brnčalovą chatą, od imienia, które w 1950 roku władze nadały schronisku po śmierci Alberta Brnčala pod Jastrzębią Przełęczą. Do starej nazwy, która dziś funkcjonuje, powrócono w 1992 roku.


Noclegi

Schronisko dysponuje 54 miejscami noclegowymi, w pokojach dla od 2 do 12 osób. Opłata za nocleg dla jednej osoby wynosi 14 €. Do opłaty dolicza się podatek dochodowy od osób powyżej 18. roku życia na rzecz miasta, w wysokości 1 € / dzień. Cena pobrania pościeli wynosi 2 € od osoby. Za niepełne wyżywienie zapłacimy 14 €, jest możliwość zamówienia mniejszych porcji w cenie 7 €, natomiast śniadania kosztują tutaj 6 €. Schronisko honoruje zniżki członów JAMES, KST, ČHS, OTK, KČT + EuroBEDS. Na zniżkę mogą również liczyć grupy większe niż 10 osób. Dzieci do 3 roku życia mogą nocować za darmo, ale bez swojego łóżka, natomiast w wieku 3-6 lat w cenie 3 € + 2 € za pościel. Dla starszych (do 15 roku życia) koszt noclegu wynosi  7 € + 2 € za pościel a cena wyżywienia jest połowę niższa niż w przypadku dorosłych. Dostępne są również dwie jadalnie i kuchnia turystyczną z maszynką gazową. Specjalnością baru jest Herbata Tragarzy (Nosički čaj), czyli napar z rosnących w pobliżu ziół.


Dalsza podróż --> na Jagnięcy Szczyt (2 h 30 min)

Żółty szlak prowadzi nas w kierunku Doliny Jagnięcej, stroma kamienna ścieżka pnie się zakosami wśród kosodrzewiny i doprowadza nas na ponad 200-metrowy próg skalny. Mijamy Czerwony Staw Kieżmarski, dalej trawersujemy zbocze Jastrzębiej Turni. Teren staje się coraz bardziej skalisty, zanika kosówka. W oddali widzimy Modry Stawek; zakręcamy w lewo i docieramy do ubezpieczonej łańcuchem 7-metrowej skały. Na dalszym odcinku skalne płyty są gładkie, co może utrudniać wspinaczkę. Gdy kończą się łańcuchy, wspinamy się skalistym żlebem i docieramy do Kołowej Przełęczy. Przechodzimy na drugą stronę grani i idziemy przez skalisty teren. W tym miejscu spora ekspozycja! Przekraczamy kilka skalnych żeberek i osiągamy ostatnie siodełko grani, z którego już łatwo docieramy na wierzchołek.


JAGNIĘCY SZCZYT
Wysokość: 2230 m

Jagnięcy Szczyt, czyli Jahňací štít, znajduje się w Tatrach Wysokich pomiędzy Czerwoną Turnią a Szalonym Wierchem. Szczyt o kształcie piramidy wznosi się na północnym wschodzie Tatr Wysokich. Ma dwa wierzchołki połączone niemal poziomą granią. Ze szczytu roztacza się rozległy widok obejmujący między innymi grupę Łomnicy, stoki Tatr Bielskich i niektóre szczyty Tatr Zachodnich. Góruje nad dolinami Kołową, Skoruszową, Zadnich Koperszadów, Jagnięcą i Doliną Białych Stawów. Odchodzą od niego dwie granie: Kozia Turnia w kierunku południowo-wschodnim i Jagnięca Grań w kierunku północno-zachodnim – znajduje się tam odkrywka najstarszych skał osadowych w Tatrach. Pierwszego znanego wejścia dokonał Robert Townson już w 1793 roku, natomiast pierwsze zimowe wejście miało miejsce w roku 1911. Szczyt zdobyli wówczas węgierscy taternicy. Jagnięcy Szczyt należy do nielicznych szczytów w słowackich Tatrach Wysokich, na które można wejść znakowanym szlakiem – prowadzi tu szlak żółty, w kilku miejscach ubezpieczony łańcuchami, który rozpoczyna się od przystanku autobusowego Kežmarská Biela voda przy Drodze Wolności i wiedzie przez Schronisko nad Zielonym Stawem. Miejsce jest niedostępne dla turystów w okresie od 1 listopada do 15 czerwca.

Dalsza podróż --> powrót tą samą trasą (4 h 40 min)